ਸੋਣਹਰੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਤਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ, "ਖੜਾ ਰਹਿ, ਖੜਾ ਰਹਿ, ਹੇ ਮੂਰਖ! ਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵੇਖ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਸਤਰ ਤੂੰ ਅੱਛੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਹੋਈ ਭਾਲਾ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ穿ਕ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਹੀਰੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸਖਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਮੋੜਾ ਤੇ ਪੱਗ ਉਡ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵਿਖੇਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਾਨਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਏ ਪਾਪੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਣਮੁਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸਕੰਦਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਭਾਗਾ, ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰ ਕੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਚੀ, ਦਿਵਯ ਕਥਾ, ਬਿਮਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਜਾਂ ਜੋ ਰਾਜ-ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਣਮੁਖ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਕੀਤੀ, "ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਵਧ ਦੀ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਲਯੁਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਆਦਿ ਜੀਵ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਦੱਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੇ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਸੰਤੁਲਨ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਆਪ ਹੀ ਸੋਭਾਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿਤਯ, ਵਸੂ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਆਏ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤਾਰੇ, ਪਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰਵੋਚਤ ਜਾਨਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਚਾਹੁੰਦਾ ਵਰ ਲੈ, ਭਾਗ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਲੈ ਲੈ।" ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵ, ਨਾ ਦਾਨਵ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼, ਨਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚਤ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।" "ਨਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।" "ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਸਤਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਸੁੱਕੀ ਜਾਂ ਗਿੱਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਿਨ ਤੇ ਨਾ ਰਾਤ—ਮੈਂ ਮਰਾਂ।" "ਮੈਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਨ, ਪਵਨ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" "ਮੈਂ ਰੋਸ ਅਤੇ ਕਾਮ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਯ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਿ-ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਾਮਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵਰ ਦੇਣ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕਰੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਪਰਗਟ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਠੰਢੇ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵਿ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਹੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਇਸ ਸੌਗਾਤ ਨਾਲ ਗਰਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਤੇ ਸਖਤ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਵਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਗ ਦੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਗ ਦੇ ਅਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਆਦਿਤਯ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਵਸੂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਯਾਗ ਰੂਪ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਤੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।