ਜਦੋਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਉਸ ਲੜਕੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਵੀ ਨਾ ਸਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਥੱਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਯੋਧਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਇਹ ਲੜਾਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘਾਤਕ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਈ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦੈਤਿਆ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਭੱਜਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਂਦੈਤਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੜ੍ਹਾਈ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਜ਼ਨੀ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਣ ਉੱਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਰਕਾ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਨੋਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗੁਹਾ ਦੇ ਮੋਰ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਵਾਹਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਮਹਾਸੇਨਾ ਤੁਰੰਤ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, “ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਹੇ ਮੂਰਖ! ਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈ!” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਤਾਰਕਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਹੀਰੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਆਰਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮੁਕੁਟ, ਪੱਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਦੈਤਿਆ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਣਮੁਖ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਆਲਿਆਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸਕੰਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਨ-ਧਾਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਭਾਗੀ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਬੇਲੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਕੰਦ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਧਨ-ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬੱਚੇ ਰੋਗੀ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਰਾਜ-ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਣਮੁਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਵਧ ਦੀ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦੱਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਮੌਨ ਤੇ ਇੰਦਰੀ-ਸੰਯਮ ਦੇ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਦਿ-ਸਵੈੰਭੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੂ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਨਾਗ ਆਏ। ਉਸ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤਾਰੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਆਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਚਾਰਯ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ। ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਕਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।” ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਦੈਤਿਆ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ। ਨਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਣ, ਹੇ ਪਰਮ ਪਿਤਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ; ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ। ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਸ਼ਸਤਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਸੁੱਕੀ ਜਾਂ ਗਿੱਲੀ ਵਸਤੂ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਨਾ ਰਾਤ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਇੱਛਾ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਖਜਾਨੇ ਵਾਲਾ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਵਰ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਜਲਦੀ ਵਿਚਾਰੋ।