ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛਤ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਹੈ। ਉਹ ਫੌਜ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਛੇ ਲੈ ਕੇ ਖਿੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਫੈਦ ਬੁਰਜਾਂ ਵਾਲੀ ਬਰਚੀਦਾਰ ਜੰਗੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਨਾਲ ਉਹ ਫੌਜ ਬੜੀ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਭਟਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜੈਜੈਕਾਰਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧਾਈਆਂ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਇਹ ਕੌਣ ਅਜਿਹਾ ਅਣਜਾਣ ਯੋਧਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ?" ਜਦ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੁਸ਼ਲ ਭਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਉੱਚੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਜੈਕਾਰਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ: "ਜੈ ਹੋ, ਹੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੀ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੁਲ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਖੀਆਂ ਹਨ! ਜੈ ਹੋ, ਹੇ ਕੁਮਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਚੰਦਰਮਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖਿੜਾਉਂਦਾ ਹੈ! ਜੈ ਹੋ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ!" "ਜੈ ਹੋ, ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸਦੇ ਮੋਰ ਸਵਾਰੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਸਦੀ ਬੈਠਕ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਦੀ ਹੈ! ਜੈ ਹੋ, ਜਿਸਦੇ ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਤਾਜ਼ਾ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ!" "ਜੈ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ! ਜੈ ਹੋ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ! ਜੈ ਹੋ, ਦੇਵਸੈਨਾ ਦੇ ਅਗਵਾਈ! ਸਕੰਦਾ, ਜੈ ਹੋ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਘੰਟੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਸੋਨੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ!" "ਜੈ ਹੋ, ਜਿਸਨੇ ਹਾਸੇ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ! ਜੈ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਸਕੰਦਾ, ਜੈ ਹੋ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!" ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜੈਜੈਕਾਰਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਸੀਨੇ-ਪਸੀਨੇ ਹੋਇਆ, ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਦੈਤ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਹਲ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਜੰਗੀਓ, ਦੌੜੋ! ਉਸਨੂੰ ਫੜੋ! ਜੰਗੀ ਕਤਾਰਾਂ ਬਣਾਓ!" ਜਦ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: "ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ ਜਾਂ ਖੇਡਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਗੇਂਦ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ?" "ਤੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈਆਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਛੋਟੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਪਰ ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਸੁਣ ਤਾਰਕਾ, ਹੁਣ ਧਰਮ ਦੇ ਅਰਥ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੇ ਜਾਣਗੇ।" "ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ-ਅਰਥ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਭਉ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਲੈ—ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੱਚਾ ਵੀ ਕਾਲ ਸਰਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸੂਰਜ ਜ਼ਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੋਭਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ, ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਜੇਤ ਹਾਂ। ਮੰਤਰ ਭਾਵੇਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦੈਤਿਆ, ਵੇਖ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" ਜਦ ਬੱਚੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਦ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਜੈ-ਵਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਲੋਹਾ ਦੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਬੜੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਗਦੇ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: "ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਨੇਤਾ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠੇ। ਪਰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਛੂਹ ਵੀ ਨਾ ਸਕੇ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਭਾਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਜੰਗ ਐਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੱਚਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਬਿਨਾਂ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਜੰਗ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਗਏ, ਦੈਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਭੱਜਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਵਯ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਣ ਉੱਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਗੁਹਾ ਦੇ ਮੋਰ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਬੱਚੇ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮੋਰ ਵੀ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਰਮਲ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਸੇਨਾ ਤੁਰੰਤ ਤਾਰਕਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: "ਖੜਾ ਹੋ, ਖੜਾ ਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੂਰਖ! ਜਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਕਰ!" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਤਾਰਕਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸਖਤ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਤਾਜ ਤੇ ਪੱਗ ਖੁਲ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਖੁਲ ਕੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਏ। ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਣਮੁਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸਕੰਦਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੋਂ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਬੇਲੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਮਹਾਨ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।