ਦਾਨਵ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਰਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਕਿ, "ਹੇ ਦਾਨਵ, ਤੂੰ ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਜੁਲਮ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਸਜ਼ਾਦਾਤਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਕੂ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਇੰਦਰ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਨਿਰਲੱਜ਼ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਖੋਟੀਆਂ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਬੋਲਣਾ ਯੋਗ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਫੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਹਲਾਪ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਚੰਬੇਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾਏ ਵੇਖੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਭੀ ਮੰਦੀ ਸੀ—ਉਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਿਤੀਪੁਤ੍ਰ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪੀਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਵਾਦੀ ਪੱਖੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਫੌਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਫੌਜ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕਵਚਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਤਬਲੇ, ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਭੱਟਾਂ ਦੇ ਜੈਕਾਰ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਕ ਉਚਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੈਤਿਆਪਤੀ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਮਨ ਕੁਝ ਘਬਰਾਇਆ, ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਅਜਿਹਾ ਅਣਦੇਖਿਆ ਯੋਧਾ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ?" ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਭੱਟਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ: "ਜੈ ਹੋ! ਜਿਸਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਹੂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹਨ। ਹੇ ਕੁਮਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਜੈ ਹੋ! ਤੂੰ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈਂ ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਛੇ-ਮੁੱਖੀ, ਜੈ ਹੋ! ਤੇਰਾ ਮੋਰ-ਰਥ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਮਹਿਮਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਸਤਕ-ਮਾਲਾ ਨਵੇਂ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈਂ! ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਪ੍ਰਭੂ! ਜੈ ਹੋ! ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਅਕ, ਦੇਵ-ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਇਕ, ਸਕੰਦਾ, ਜੈ ਹੋ! ਗੌਰੀ-ਪੁੱਤਰ, ਘੰਟੀ-ਪ੍ਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭੂਸ਼ਿਤ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ! ਜੈ ਹੋ! ਜਿਸਨੇ ਖੇਡਾਂ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਅਕ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਵਿਧਵੰਸਕ, ਸਕੰਦਾ, ਜੈ ਹੋ! ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸਕ।" ਇਹ ਸਭ ਰੱਛਾਸੀ ਭੱਟਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਆ ਗਏ ਤੇ ਉਸਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਸੀਨੇ-ਪਸੀਨੇ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਦੈਤਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਮਹਲ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਦੇ, "ਸੈਨੀਕੋ, ਦੌੜੋ! ਉਸਨੂੰ ਫੜੋ! ਯੁੱਧ ਦੀ ਰੇਖਾ ਬਣਾਓ!" ਜਦੋਂ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ (ਸਕੰਦਾ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ, "ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰਣ ਆਇਆ ਹੈਂ ਜਾਂ ਖੇਡਣ ਲਈ ਗੇਂਦ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਅਜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਛੋਟੀ ਹੈ।" ਪਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣ ਤਾਰਕਾ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।" "ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਭੀਤ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦਿਖਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਲੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਬੱਚਾ ਵੀ ਕਾਲ-ਸਰਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਭਾਵੇਂ ਨਵਾ ਹੋਵੇ, ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਅਜੈਯਾ ਹਾਂ। ਮੰਤ੍ਰ ਭਾਵੇਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹਦੀ ਚਮਕ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਇੰਝ ਆਖਿਆ, ਤਦ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਜੋ ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਈ। ਛੇ-ਮੁੱਖੀ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਤਾਰਕਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੱਜੀ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਉਠਿਆ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਛੇ-ਮੁੱਖੀ ਨੂੰ ਅਜੈਯਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਪਤੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਮੁੰਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਏ। ਪਰ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁੰਡਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀਆਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਦੈਤਿਆਪਤੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਾਂਸ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੁੰਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘਾਤਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੁੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ-ਕਿਲ੍ਹੇ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਜੰਗ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਗਏ। ਜਿਧਰ-ਜਿਧਰ ਦੈਤਿਆ ਭੱਜਦੇ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ। ਹੁਣ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗਈ ਦਿਵਯ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਮੋਰ-ਪੰਖੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਗੁਹਾ ਦੇ ਮੋਰ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਵੀ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਰ ਨੂੰ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਯੁੱਧ-ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਨਿਰਮਲ ਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਇਥੇ ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਮਾਰ ਸਕੰਦਾ ਤੇ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।