ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਕੂਮਾਰਾ, Skanda, ਨੂੰ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬੜੀ ਮਨੋਹਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੜਕਾ, ਮੋਰ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਧਵਜ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ—"ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ, Skanda ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਛੇ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ; ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ।" ਤਦ Skanda ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ? ਦੱਸੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, Guha ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੀ: "Taraka ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਗੋਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਜੈਯ, ਬੁਰਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ, ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਆਸ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੇ।" Skanda ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਸੰਘਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵ-ਪਤੀ ਤੁਰ ਗਿਆ। Taraka ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਕਦਮ ਚੁਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, Taraka ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਦੂਤ ਨੇ Taraka ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤ ਧਵਜਧਾਰੀ, ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, Taraka ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੈਤ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।" ਦੂਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, Taraka ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਿਰਲੱਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਦੂਤ ਦੇ ਜਾ ਚੁੱਕਣ 'ਤੇ, Taraka ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ। Taraka ਨੇ ਮੰਦੇ ਸ਼ਕੁਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਵੇਖੇ—ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਦਾ, ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਮੁੱਲਾਂ-ਮੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੋਟਸ-ਚਿਹਰਾ ਥੱਕਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ, ਬੁਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵੀ ਵੇਖੇ। ਪਰ, ਸੋਚ ਕੇ, Diti ਦਾ ਪੁੱਤਰ, Taraka, ਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪੀਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਦੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ, ਦੇਵ-ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ, ਸਜਾਵਟਾਂ, ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਵਚ ਵੇਖੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਫੌਜ, ਦੇਵ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਭਟਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੋਰਾਂ, ਵਡਿਆਈਆਂ, ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ, Daitya, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਲਝ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਯੋਧਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ?" Anxiety ਨਾਲ, Daitya ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵਿਦਵਾਨ ਭਟਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਨਰਮ-ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ: "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੜਕਦੀਆਂ! ਹੇ Kumāra, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਚੰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਟਸ-ਚਿਹਰੇ ਖਿੜਾ ਦੇਂਦਾ, ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ, ਜੋ ਦੈਤ-ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਂ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਂਦਾ!" "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਛੇ-ਮੁਖੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੋਰ-ਰਥ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਕੁਟਾਂ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ ਤਾਜ਼ਾ ਲੋਟਸ-ਪਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਦੈਤ-ਵੰਸ਼ ਲਈ ਜੰਗਲੀ ਅੱਗ!" "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, Viśākha, ਪ੍ਰਭੂ! ਵਿਜੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ! ਵਿਜੈ, ਦੇਵ-ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ! Skanda, ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, Gaurī ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਘੰਟੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, Viśākha, ਧਵਜਧਾਰੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ!" "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ! ਵਿਜੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, Diti ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ Tāraka ਦੇ ਨਾਸਕ! Skanda, ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ!" ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਭਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, Taraka ਨੇ Brahmā ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ, ਰਸਤਾ-ਹੀਣ ਸੈਨਿਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਲ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ। Daityas, Kālanemi ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਾਵਲੇ, ਆਪਣੇ-अपने ਦਲਾਂ 'ਚ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਚੀਕਦੇ: "ਯੋਧਿਓ, ਦੌੜੋ! ਫੜੋ! ਯੁੱਧ-ਰਖਾ ਬਣਾਓ!" Taraka, ਡਰਾਉਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲੇ: "ਬੱਚਿਆ, ਤੂੰ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਖੇਡਣ ਲਈ ਗੇਂਦ ਲੈ ਆਇਆ?" "ਤੂੰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ; ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਛੋਟੀ ਹੈ, ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।" ਪਰ, Skanda, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ: "Sun, Taraka, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਉਜਾਗਰ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਯੁੱਧ 'ਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਨਿਡਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਬਚਪਨ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਲੈ—ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੱਚਾ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੱਪ ਹੁੰਦਾ।" "ਸੂਰਜ, ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੇਖਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ; ਮੈਂ ਵੀ, ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੈਯ ਹਾਂ। ਮੰਤ੍ਰ ਛੋਟਾ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਪਰ, ਦੈਤ, ਵੇਖ, ਕਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, Daitya ਨੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ Skanda ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦ्युਤ-ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ Daitya ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ Kārtikeya, ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਛੇ-ਮੁਖੀ Kārtikeya ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ Daitya ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੱਜੀ; ਉਸ ਨੇ Daitya ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਬਦਾ ਹੈ। Daitya ਨੇ Skanda ਨੂੰ ਯੁੱਧ 'ਚ ਅਜੈਯ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, Skanda ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਦੇਵ-ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, Taraka ਦੀ ਹਾਰ ਦੀ ਆਗਾਹੀ, ਅਤੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦੀ ਅਜੈਯਤਾ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਜਾਗਰ ਹੋ ਗਈ।