ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਉਪਿੰਦਰ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ—ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਧੂਪ, ਖਿਲੌਣੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖੇ, ਜਾਲ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਚੰਨਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣਿਆ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬਲਵਾਨ ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੜੀ ਦੇਵਸੇਨਾ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਸ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਸਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਖਿਲੌਣਾ—ਮੁਰਗਾ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਸਾਥੀ ਦਿੱਤੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਵੇਂ ਉਗੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੇਰੇ ਜੋਤ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਮ ਦਇਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੋਰ ਸਵਾਰੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ, ਬਾਂਹ-ਪੱਟੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਸਿੱਧੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ, ਉੱਚੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹਿਣਾ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਮਾਨ, ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ; ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਵਰਦਾਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੋ? ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੁਹਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤਾਰਕ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਗੋਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ, ਅਜੈ, ਬੁਰਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੇ।" ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤਾਰਕ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਸੀ। ਉਹ ਦੂਤ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੀ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ।" "ਹੇ ਦਾਨਵ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਜੁਲਮ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਰਾ ਸਜ਼ਾਦਾਤਾ।" ਦੂਤ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ ਵੇਖੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਿਰਲੱਜ਼ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।" ਦੂਤ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਾਨਵ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸਹਾਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਮੰਦੇ ਸ਼ਕੁਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਲਹੂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਕੰਬਣਾ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਣਾ ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਉਲਝਣਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋਣੀ ਅਤੇ ਮੰਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਵੇਖੇ। ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ—ਜਦ ਤੱਕ ਹਾਥੀ ਦੀ ਟਕਰਾਂ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਗੂੰਜੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਹਜੂਮਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪੀਲੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਪੱਖੇ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਫੌਜ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਫੌਜ ਅਨੇਕਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰਬੰਦ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਭਟਾਂ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਯੋਧਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ?" ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ—ਕਠੋਰ ਬੋਲ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਭਟਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ: "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹਨ! ਹੇ ਕੁਮਾਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਚੰਦਰਮਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਿੜਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੋਰ-ਸਵਾਰੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸੀਟ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੌਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਹੈ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤਾਜ਼ਾ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਅਸਹਿਣਯ ਜਾਤੀ ਲਈ ਅੱਗ ਵਰਗਾ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਪ੍ਰਭੂ! ਵਿਜੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ! ਵਿਜੈ, ਦੇਵ-ਸੈਨਾ ਦੇ ਨੇਤਾ! ਸਕੰਦਾ, ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਘੰਟੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਸੁਆਮੀ, ਝੰਡਾ-ਧਾਰੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ! ਵਿਜੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਨਾਸਕ! ਸਕੰਦਾ, ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ!" ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਾਈ ਭਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਆ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਹਲ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।