ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਵਤੀਓ।" ਉਸ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਤੇ, ਸਭ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪੀ ਚੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਓਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਚਮਤਕਾਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਘਟਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਜੋਤਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਭਾਲਾ, ਅਤੇ ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਇਸ਼ਵਰੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਮਾਰਾ ਨਾਮਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੀ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ। ਸਕੰਦ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਣ-ਵਿਧਵੰਸਕ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾ ਤਾਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ 'ਸ਼ਾਖਾ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ 'ਸ਼ਾਖਾ' ਨਾਮ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਕੰਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ ਜਿਹਾ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਚੇਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰੀਡਾਂ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਚੇਤ੍ਰ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ—ਬਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਉਪਿੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ—ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਅਭਿੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮੰਗਲਮਈ ਧੂਪ, ਖਿਡੌਣੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖੇ, ਜਾਲ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ। ਸੰਪੂਰਨ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਅਭਿਿਕਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਬਲੀ ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੜੀ ਦੇਵਸੇਨਾ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਇਸ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਸਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਯਾਨ, ਅਤੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਖਿਡੌਣਾ ਮੁਰਗ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਮਈ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ: "ਕੁਮਾਰਾ, ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ, ਸਕੰਦਾ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨਵੇਂ ਉਗੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਜੜੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਗੁਹਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭੈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੁੱਲ ਦਇਆ ਦੇ ਧਨੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਨੋਹਰਤਾ ਦੇ ਧਨੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਯੰਕਰ, ਮੋਰ ਯਾਨ ਵਾਲੇ, ਬਾਜੂਬੰਦ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਿੱਧਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਉੱਤਮ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਓ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਓ।" ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿਵਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤੇ? ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਬੇਝਿਜਕ ਮੰਗੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੁਹਾ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਕੁਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਜੈ, ਦੁਸ਼ਟ, ਕੂਕਰਮੀ, ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਡਰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ।" ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰ ਪਏ। ਤਾਰਕ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸਹਿਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਕੋਲ ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਸੀ। ਉਸ ਦੂਤ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਦਾਨਵ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪਾਪ ਤੁਸੀਂ ਕਮਾਇਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਦੰਡਕਾਰੀ।" ਦੂਤ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਗਭਗ ਲੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਨਿਰਲੇਜ ਹੋ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੰਦਬੁੱਧ ਹੋ।" ਜਦ ਦੂਤ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: "ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ, ਤਾਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਹਿਣਾ ਉਸ ਲਈ ਠੀਕ ਹੀ ਹੈ।" "ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ; ਉਹ ਸਦਾ ਆਸਰੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਤਾਰਕ ਨੇ ਮੰਦ ਸੂਚਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਕੰਬਣਾ, ਮੂੰਹ ਦਾ ਸੁੱਕਣਾ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਦਾ ਮਿਟਣਾ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਦੁਸ਼ਟ, ਵਿਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਿਤੀਪੁਤ੍ਰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰਾਂ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਟਾਪਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਪੀਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਨੋਖੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੈਨਾ ਜੋ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਆਰੰਭ ਹੋਈ।