ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਬੀਜ ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਭਾਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਭਰ ਗਏ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਬੀਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੇਟਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਬੀਜ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਝੀਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵੱਡੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੀਲ ਵੱਲ ਆਈ। ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਈ, ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਵਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਮਿੱਠਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਛੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਪਰ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਮ ਧਾਰੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।” ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਹੋਣ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ; ਜੇ ਇਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਸੋ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਵਾਂ।” ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਦੁੱਧ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਚੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਬਾਲਕ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਲਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਨਿਕਰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਬਰਛੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਛੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ 'ਕੁਮਾਰ' ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਬਾਲਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਿਆ; ਸਕੰਦ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਨਾਸਕ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਸ਼ਾਖਾ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ; 'ਸ਼ਾਖਾ' ਦੇ ਨਾਮ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ 'ਵਿਸ਼ਾਖਾ', 'ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ', 'ਸਕੰਦ', 'ਵਿਸ਼ਾਖਾ', 'ਛੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ', ਅਤੇ 'ਕਾਰਤਿਕੇਯ' ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖਵਾਡੀ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਸਰਕੰਡੇ ਦੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ। ਚੈਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖਵਾਡੀ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਦੋ ਬਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੇਤਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ। ਛੇਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਗੁਹਾ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਉਪੇਂਦਰ, ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ—ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮੰਗਲਮਈ ਧੂਪ, ਖਿਲੌਣ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੰਖੇ, ਜਾਲ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੜੀ ਦੇਵਸੇਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਵਾਹਨ, ਅਤੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਖਿਲੌਣ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਮੁਰਗਾ—ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਧਾਰਣ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਕੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕੁਮਾਰਾ, ਮਹਾਨ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਕੰਦ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਗੁਪਤ, ਗੁਹਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਮ ਦਯਾ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਖੁਲੇ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਯੰਕਰ, ਮੋਹਕ ਵਾਹਨ—ਮੋਰ—ਦੇ ਸਵਾਰ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਸਿੱਧਾ ਝੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੀ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਯਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿੱਠ, ਉਹ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਅਤੇ ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ; ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।" "ਕਿਹੜਾ ਵਰਦਾਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਵਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ-ਹਿਰਦੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ: "ਤਾਰਕਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਜੈ, ਦੁਸ਼ਟ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਸੋ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀਤ ਹੋਇਆ। ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਵਧ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸਹਾਇਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਦੂਤ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। "ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਝੰਡਾ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ;" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਦਾ ਜਨਮ, ਉਸ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਦੇਵਸੇਨਾ ਨਾਲ ਵਿਵਾਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ, ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ।