ਜਦੋਂ ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਰਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ—ਜੋ ਸੁਖ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ—ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਪਰਵਤੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਰੁਕਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵਰਾਕਾ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹਰਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖੇ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਸੂਰ (ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਾਲੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦੇਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਅੱਧਾ ਵੀਰਯ ਪਰਵਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਚੁਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਤੂੰ ਪੀ ਲੈ।" "ਤੂੰ ਇਹ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ," ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਯ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਵੀਰਯ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰਯ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਵਤੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਈ। ਉਹ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੇ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠੀ, ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਛੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਦੂਧ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਪਰ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਮ ਧਾਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।" ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਹੋਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?" ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਅੰਗ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਵਾਂ।" ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦੂਧ ਪਰਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੀ ਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਪੀ ਚੁੱਕੀ, ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬੜੀ ਭਾਲਾ ਹਥ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰਾ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ, ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ; ਸਕੰਦ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਵੀਰਯ ਤੋਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਸ਼ਾਖਾ" ਆਖਿਆ ਗਿਆ; "ਸ਼ਾਖਾ" ਨਾਮ ਉਸਦੇ ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ 'ਤੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ-ਮੁਖੀ, ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ-ਮੂੰਹਾ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੇ ਨੀਕਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ। ਚੈਤ੍ਰ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਵਾਈ। ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗੁਹਾ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਅਮਰਤਿਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਉਪੇਂਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ—ਨੇ, ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮੰਗਲਮਈ ਧੂਪ, ਖਿਡੌਣੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੰਖੇ, ਜਾਲ, ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਲਾਗਣ ਵਾਲੇ ਉੰਗਾ-ਉਤਪਾਦ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ ਦੇਵਸੇਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਸਵਾਰੀ, ਅਤੇ ਤਵਸ਼ਤਰ ਨੇ ਇੱਕ ਖਿਡੌਣਾ—ਮੁਰਗਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਸੰਗਤ ਦਿੱਤੀ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਛੇ-ਮੁਖੀ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਨੂੰ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ—"ਨਮਸਕਾਰ ਕੁਮਾਰਾ, ਮਹਾ-ਤੇਜਸਵੀ, ਸਕੰਦ, ਦੈਤ-ਨਾਸਕ, ਨਵ-ਉਗੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ ਵਾਲੇ; ਨਮਸਕਾਰ ਛੇ-ਮੁਖੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੈਤ-ਨਾਸਕ; ਨਮਸਕਾਰ ਸੂਰਜ ਸਮਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਗੁਪਤ, ਗੁਹਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਮ ਦਇਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਮਹਾ-ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ, ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਗੁਹਾ—ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਛੇ-ਮੁਖੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਰਵਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵਧਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।