ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਵੀਰਕਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਚੌਕਸ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਚਲੀ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਵੇਂਗੀ।” ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਹੋਰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਠੱਗ ਸਕੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ‘ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੌਕਸੀ ਕਰੀ ਜਾ’, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ—ਫੌਰਨ ਚਲੀ ਜਾ!” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕੀ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਕਮਲ ਨੈਨੀ ਨਾਰੀ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਕੋਈ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਦੈਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਮੂਰਖ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਕਸਰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਗੁੱਸਾ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਰਥਾਂ ਲਈ ਭਟਕਾਵਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਆਫ਼ਤ ਆਉਣੀ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਵੀਰਕਾ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੰਗ ਬਦਲਣ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ, ਪੁੱਤ। ਇਹ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਮੈਨੂੰ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਦੈਤ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮੁੜ ਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅੱਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਜੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਨਮਨ ਕਰਦੇਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਗਲ੍ਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਪਹਾੜ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅਜਿੱਤ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਯੋਗ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਕ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਲਾਹਿਆ। ਤੂੰ ਮਹਾਂ ਸਿੰਘ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਤੇਰੀ ਗਲ੍ਹ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਟ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਚੰਡਿਕਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਨਮਨ ਕਰਦੇਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਭਵਨਾਥ ਦੀ ਪਿਆਰੀ। ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧੰਨਵਾਦੀ, ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਭੀ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।” ਵੀਰਕਾ ਵੱਲੋਂ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ—ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੀ—ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੁਭਾਗਮਈ ਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ, ਮਹਾਗੌਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਗੌਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੱਕਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਹਿਪ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਪਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਸਿੰਗਾਰ ਵਿੱਚ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ, ਉਤਾਵਲਾਪਣ, ਉਦਾਸੀ, ਵੀਰਤਾ, ਭਿਆਨਕਤਾ ਅਤੇ ਕਰੂਤਾ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਕੁਝ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਹੱਸਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੀ ਭੈਰਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਜੋੜਾ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਵਾਸੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਤਾਰੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਸ-ਲੀਲਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਨਿਰੰਤਰ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੀਰਕਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਆਖਦਾ, “ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਕ ਜਾਲੀ ਵਾਲੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਂਡਾ ਵੇਖਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਅੱਧਾ ਵੀਰਯਾ ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਪੀ ਲੈ।” “ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।” ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੀਜ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ।