ਸਖਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ 'ਕਾਲੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵਾਂ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰੇਗੀ।" ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮੜੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੰਟੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਅੰਗ-ਅੰਗ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇਰੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।" "ਇਹ ਸਿੰਘ ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ।" "ਇਹ ਯਕਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੰਚਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਯਕਸ਼ ਰਾਜਾ ਦਾ ਅਨੁਯਾਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਮਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੀਰਕਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅਸ਼ੁਧ ਹੈ। ਇਥੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਇੱਕ ਦੈਤ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਥੇ ਆਇਆ ਸੀ ਰੱਬ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਪਰ ਉਹ ਰੱਬ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਤੇ ਚੌਕਸੀ ਕਰ,' ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖੜੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ—ਤੁਰ ਜਾ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ—ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਅਕੇਲੀ ਹੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਇਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਉਹ ਔਰਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਦੈਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।" "ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਕਸਰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਗੁੱਸਾ ਇੱਜ਼ਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਗੁੱਸਾ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆਂ ਬਿਨਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਰਥ ਦੀ ਉਲਝਣ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਵੀਰਕਾ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੰਗ ਬਦਲਣ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸ਼ਕ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਗੋਰਾ ਰੰਗ ਮੈਨੂੰ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਦੈਤ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।" "ਸ਼ਾਪ ਮੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦੀ ਚਮਕ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥ bowed ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ bowed ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ—ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਕੌਣ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ? ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ-ਧਾਰੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ?" "ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅਜੈਯ ਰੂਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਯੋਗ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਆਂਧਕ ਦੇ ਕੁਟੰਬ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।" "ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ, ਪੀਲੀ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।" "ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ 'ਚੰਡਿਕਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਨਸ਼ਟਕਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਇਕੱਲੀ ਹੀ bowed ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਪਵਨ ਦੇ ਅਗਨੀਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਅਦਵਿਤੀਯ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਣਕਾਰੀ, ਭਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।" "ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ—ਸਭ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣਗੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਭਾਗਯਵਤੀ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਇੱਥੇ ਅਟਲ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੀਰਕਾ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੁਭਾਗਾ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ, ਮਹਾਗੌਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਗੌਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਪਤਲੀ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਪਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੋਹ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਲਕੇ ਮਸਤ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਚਿੰਤਾ, ਉਦਾਸੀ, ਤੀਬਰਤਾ, ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਭਯਕਾਰੀ ਸਭ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਝ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਸਕਰਾ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਅਜੀਬ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭਯਕਾਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਵੀ ਭੈਰਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸੀ; ਪਹਾੜ-ਵਾਸੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਵੇਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ, ਉਪਲਬਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।