ਜਦ ਦੈਤਿਆਪੁਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫਿਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਮਰ ਰਹਾਂ," ਤਾਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਦੂਜੀ ਰੂਪ-ਬਦਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਦ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਪੁਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਦੇ ਉਪਾਏ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇਕ ਦਰਾਰ ਰਾਹੀਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਓਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਦੈਤ ਨੇ ਉਮਾ ਮਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ—ਨੂੰ ਠੱਗ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਭਟਕ ਗਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਐਸੀ ਅਕਲਪਨੀਯਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠਾਨ ਲਿਆ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਹਰਾ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਉਮਾ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਬਿਲਕੁਲ ਖਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੰਸੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਤੁਲ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਅਕ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹੈ—ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਹਰਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੱਭਣੀ ਚਾਹੀ, ਪਰ ਉਮਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕਮਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਗੁੰਝ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਾਨਵ-ਪਤੀ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਰ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨਾ ਸਮਝਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਆਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ। "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕ-ਚੁਪ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਗਣੇਸ਼, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੁਣ ਰੁੱਖੀ, ਕਰਕਸ਼, ਸੁੰਨੀ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਵੀਰਕਾ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਚਮਤਕਾਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਜਟਾਵਾਂ, ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਲਟਕਦੀ ਪੁੱਛ, ਭਿਆਨਕ ਜਬੜੇ ਅਤੇ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੀਭ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੇਟ ਪੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਖਾਂਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੌਂਹ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਸੁਖ-ਸੰਪੱਤੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਰੀਜਾ ਨੂੰ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਧੀਏ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਤਪੱਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰੀਜਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਮੈਂ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ 'ਕਾਲੀ' ਆਖਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਕਾਮਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸੁਵਰਨ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।" ਤਦ ਉਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭੰਬੀਰੀ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮੜੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੰਟੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸ਼ੇਰ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇਂ।" "ਇਹ ਯਕਸ਼ ਪੰਜਾਲਾ, ਜੋ ਯਕਸ਼ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਪਰਤ ਗਈ।