ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਕੇਵਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਪਸ਼ ਸਹਿੰਦੀ ਰਹੀ। ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੜੀ ਸਰਦੀ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ 'ਚ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇੰਝ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਤਪस्या 'ਚ ਅਟੱਲ ਰਹੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਇਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਖਬਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਆੜੀ ਨਾਮ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਇੱਕ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੇ ਕਮਲ ਜਨਮੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਅੰਧਕਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆੜੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਦੈਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਵਰ ਵਜੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੈਤ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ, ਹਰੇਕ ਦੇਹਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਤੋਂ, ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਕਮਲ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਮਲ ਜਨਮੇ, ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ 'ਤੇ ਹੀ ਆਵੇ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ, ਤਦ ਮੌਤ ਆਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਅਮਰ ਰਹੇਂ।" ਕਮਲ ਜਨਮੇ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝਿਆ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਦੇ ਉਪਾਏ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਵੀਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚੀਰੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ। ਗਣੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਅਵਾਸ 'ਚ ਚੁਪ ਚਾਪ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆੜੀ ਨੇ ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਭਟਕਾ ਕੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ 'ਚ ਪੂਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੁਕਾ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਚ, ਦੈਤ ਨੇ ਹੀਰੇ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼, ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉੱਦੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ। ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆੜੀ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਸੀ ਪਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਅਨੋਖੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। "ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਆਈ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸੁੰਨੇ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਆਈ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਠੀਕ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹਲਕਾ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ। "ਮੈਂ ਤਵਾਡੀ ਅਤੁੱਲ ਦਇਆ ਲੈਣ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸੁਕੜੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਅਪੂਰਨ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਇੰਝ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਕਮਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵ ਨੇ ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕੇਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ ਕਿ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰੀ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਹਵਾ-ਮੁਖੀ ਦੂਤ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਚੁਪ ਚਾਪ ਮਿਲਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਹੇ ਗਣੇਸ਼ਾ, ਰੁੱਖੀ, ਕਰਕ, ਮੂੜ੍ਹ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਸੁਰਮ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ।" ਇਹ ਹੈ ਵੀਰਕਾ ਦੇ ਪੱਥਰ ਬਣਣ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਰਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅਜਬ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੰਘ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਗੁੰਝੀ ਜਟਾਂ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਲਟਕਦੀ ਪੂੰਛ, ਭਿਆਨਕ ਜਬੜੇ ਤੇ ਨਿਕਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ, ਲਪਲਪਦੀ ਜੀਭ, ਪਤਲੇ ਪੇਟ ਤੇ ਅੱਗ ਨਿਗਲਦਾ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਤੀ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਸ਼ ਕਰੇ। ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਤੁਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਆਏ, ਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਧੀਏ, ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਅਣਪਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਦੇ ਸਕਦਾ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਧੀਕ ਤਪੱਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ 'ਚ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ-ਚਾਹੀ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਇੱਛਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।