ਛੋਟੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਅਗਲਾ ਉਚਿਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, “ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ!” ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੀ ਸਾਥਣ ਅਤੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਉਮੜ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ, ਧੀਏ?” ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਮਝਾਇਆ, “ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੁਪਤ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੇ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੱਸੀਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਜੋ ਕੁਝ ਜਰੂਰੀ ਹੋਏਗਾ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਨੇ “ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ!” ਆਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਗੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਮਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤਿ ਇੰਨੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਵ੍ਰਿੱਛਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਪ ਕਰਦੀ, ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ, ਤੇ ਸਰਦੀ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇੰਝ ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ। ਉਹ, ਜੋ ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਆੜੀ ਨਾਮ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ ਦੀ ਤਾਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਪੁੱਜਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬੀਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਅੰਧਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਉਗਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੈਤਿਆ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?” ਦੈਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਵਰ ਵਜੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੈਤ ਅਮਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੈ।” ਇਸ ’ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ, ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਵੇ ਜਦ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨ ਭਾਵਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਬਦਲੂ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਦੇ ਉਪਾਇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਬੀਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਇਕ ਦਰਾਰ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ, ਗਣੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਸਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਅਸੁਰ ਨੇ ਉਮਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਸਕੇ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਨ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਛਾਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੁਪਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਦੈਤ ਨੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲੀ। ਉਮਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਅਨੋਖੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਕੋਈ ਦਿਖਾਵਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਹੇ ਗੌਰੀ। ਤੂੰ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸੁੰਨੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆ ਗਈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਚਲਣ ਬਿਲਕੁਲ ਯੋਗ ਹੈ।” ਇਸ ’ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੰਹਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸਲਤਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਤੁੱਲ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰਣ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ। “ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਵਲੋਂ ਢਿੱਡੀ, ਤੇ ਅਪੂਰਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਨੇ ਉੱਥੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲਿਆ। ਕਮਰ ਤੋਂ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਵੀਰਕ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰੀ ਨੇ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਾ ਜਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਚਲਿਆ।