ਹਾਲਾਤ ਇਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਕਿ ਹਣੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਬਸ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਥਕਾਵਟ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਨੰਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗਲ ਦੀ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਖੋਪੜੀ ਲੈ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਦਇਆ ਤੋਂ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਪਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਹ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੀਰਕਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੋਣ ਕਰਕੇ ਭੀੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮਾਂ, ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਉਣਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" "ਮੈਨੂੰ ਹਰੀ ਵਲੋਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ ਲੱਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ 'ਗੌਰੀ' ਬਣ ਸਕਾਂ।" "ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰੀਆਂ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੀਂ, ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸੀਂ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੇਖੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਾਣੂ ਕਰਾਈਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ" ਆਖਿਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਵਣ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸਾਥਣ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਧੀਏ?" ਉਸ ਨੇ ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੇਵੀ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਆਮਦ ਤੋਂ ਰੋਕੀ ਰਹੀਂ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੁਪਤ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੱਸੀਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ।" "ਫਿਰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ" ਆਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਗੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਮਾਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਰਹੀ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਤੇ ਜ਼ਿਆਦੇ ਠੰਢੀ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਾ, ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ ਆਡੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਸਕ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੀਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਕਦੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜਦ ਅੰਧਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਆਡੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੈਤ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਕੀ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਦੈਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੈਤ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ; ਹਰੇਕ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਆਕृति ਬਦਲੇ।" "ਫਿਰ ਜਦ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲੇ, ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਮਰ ਰਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਤੇਰੀ ਆਕृति ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲੇਗੀ, ਤਦ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਡੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੁਣ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਰ ਦਾ ਉਪਾਅ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਵੀਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ ਇੱਕ ਦਰਾਰ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਘੁੱਸ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕੇ। ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ, ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਸਕ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾ ਦੈਤ ਨੇ ਹੁਣ ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਹਰ ਅੰਗ ਪੂਰਾ, ਆਕਰਸ਼ਕ, ਤੇ ਪਛਾਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੁਪਾ ਲਏ। ਮੂੰਹ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੰਦ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ, ਜੇਕਰਚੇ ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਟਾ ਸੀ ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਅਦਭੁਤ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਹਰਾ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਬੈਠੇ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।