ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਪਿਆਰ, ਬੇਅਦਬੀ ਜਾਂ ਉਪਾਲੰਭ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਚਲਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਤੀ ਦਾ ਮਨ ਗਹਿਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਗਏ, ਤਾਂ ਹਮਾਲਯਾ ਦੀ ਧੀ, ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਥੋਂ ਜਾਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਹਨ, ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਯਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਆਉਣ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਕਠੋਰਤਾ ਲੈ ਲਈ, ਰਸਤੇਆਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਟੇਢਾਪਣ ਲੈ ਲਈ, ਬਰਫ਼ ਤੋਂ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਔਖੜੀ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਹਮਾਲਯਾ ਰਾਜਾ ਤੋਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਡਕ ਲੈ ਲਈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਮਾਲਯਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦਿਆਂ ਸਿਰ ਤੇ, ਦੰਦ ਭੀਚ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਗੁਣੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਾਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਾੜੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਜੀਭਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਰਾਖ ਤੋਂ ਮੋਹ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਮਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਅਤੇ ਬਲਦ ਤੋਂ ਅਜਿਹੇ ਬਣ ਗਏ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਬੱਸ ਹੁਣ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਨੰਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਲਜਾ ਨਹੀਂ, ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਦਇਆ ਰਹਿਤ ਹੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਮਾਲਯਾ ਦੀ ਧੀ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਚਲ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਰੋ ਪਏ, "ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਅਤੇ ਉਹ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੀਰਕਾ, ਰੋਣ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। "ਮਾਂ, ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾ ਕਰੇਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ, ਮੈਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕੁਦ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬੱਚੇ, ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਨਾ ਤੂੰ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹਰੀ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ' ਆਖਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਉਪਾਲੰਭ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਐਸਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ 'ਗੌਰੀ' ਬਣਾਏ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਆਸਕਤ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ।" ਵੀਰਕਾ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ" ਆਖਿਆ, ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸਾਥਣ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦ ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਨੇ ਹਮਾਲਯਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਪੁਛਣ ਲੱਗੀ, "ਧੀਏ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਸਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ—ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ—ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਨਾ ਦੇਵੀਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੁਪਤ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀਂ। ਫਿਰ ਜੋ ਕੁਝ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ।" ਉਹ ਦੇਵੀ "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ" ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਮਾਂ, ਹਮਾਲਯਾ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਐਵੇਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੀ, ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਘਾਉਂਦੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਅਡੋਲ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਹਮਾਲਯਾ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਯਾਨਕ ਯੋਧਾ, ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਆਡੀ ਨਾਮ ਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ। ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੀਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਜਦ ਅੰਧਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਆਡੀ ਨੇ ਘੋੜ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੈਤਯਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਦੈਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੈਤ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ। ਹਰੇਕ ਦੇਹਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਆਡੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਵੇ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ।