ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਾਰਨ ਹਰ ਕੋਈ ਮੂੜ੍ਹਤਾ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਪਹਾਸ ਹੀ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕਮਿਣੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਰਵ, ਨਾਂ ਹੀ ਰੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਧੂਰਜਟੀ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਲੱਭਣ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ; ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਲਾਂਛਨ ਵਜੋਂ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਕਾਲੀ, ਮਹਾਕਾਲੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਖ ਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਜੀਵਤੀ ਔਰਤ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਠੱਗ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।" ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਭਵ ਨੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਭਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਲਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਹੇ ਕੋਮਲ ਚਿੱਤ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੁਹੱਬਤ, ਬੇਅਦਬੀ ਜਾਂ ਉਪਹਾਸ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਗਏ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚੋਲਾ ਫੜਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ, "ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਧੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਰੁੱਖੀ ਹੋਈ, ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਤੂੰ ਤਿੜਕਾਪਣ ਲਿਆ, ਹਿਮ ਤੋਂ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢ ਲੈ ਲਈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਦੱਬੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹਰ ਗੁਣੀ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਤੇਰੇ ਮੰਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਰਾਖ ਤੋਂ ਮੋਹ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਮਨ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਤੇ ਬਲਦ ਤੋਂ ਅਜੀਬਤਾ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਥਕਾਵਟ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਸ ਕਰ। ਤੂੰ ਸਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਨੰਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੈ ਤੇ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਮੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰੋ ਪਏ, "ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਤੇ ਉਹ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ। ਫਿਰ ਵੀਰਕਾ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮਾਂ, ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕੁਦ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੈਥੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਪਾ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਨਾ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ ਠੀਕ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਉਣਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਨੂੰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ' ਹਰਿ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਵੀ ਹੋਈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਐਸੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ 'ਗੌਰੀ' ਬਣਾਏ। ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹਤਾਜ਼ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸੰਭਾਲੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੇਖੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਵੀਰਕਾ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ" ਆਖਿਆ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਆਨੰਦਮਈ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਾਥਣ, ਸੁੰਦਰ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ ਸੀ। ਕੁਸੁਮਮੋਦਿਨੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ, "ਧੀਏ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਉਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇਈਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੁਪਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਸ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ" ਆਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਗੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਮਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਵਾਂਗ ਛਾ ਗਈ।