ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਨਾਇਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅਨੁਯਾਈ ਸੀ, ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਝਰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਝਰਨਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਲੀਨ ਕਰ।” ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਵਾ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁੱਤਾਬੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਚੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਵਾ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧੂੜਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਅਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਡਲੀਆਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਪੁੰਨ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਡੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚ, ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੁੱਤਰਤਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡਦਿਆਂ ਕਦੇ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਪਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਕਦੇ ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਗੰਧ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਹੇਠ, ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕਦਾ। ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਤਲੇ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ। ਕਦੇ ਹਲਕੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਉਹ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਵਿਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੂਜੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਪਹਾੜ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ, ਵਿਦਾਈ ਲੈਣ ਆਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ। ਹਰ ਥਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ, ਉਸਦੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਵਧ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਹੀ ਵਿਗਾੜਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਟੇੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ। ਇੱਕ ਬਿਸਤਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਛੱਤ ਚੰਦਨੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਾਗ ਦੇ ਫਣੇ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਮਰਾ ਸੁਹਣੀਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਚੱਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ گردن ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਹੱਲੇ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਖੇਤਰ ਚੰਦਰ-ਚੂੜਾ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਨਾਲ ਰਲ ਗਈ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਖੇਡੀਆਂ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਸੁਕੁਮਾਰੀ, ਫਿੱਕੀ ਚਮਕ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਸੱਪ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਨੀ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੂੰ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਸੱਟੀ ਹੋਈ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਲੱਭਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪੈਰ humiliation ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇੜੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਰਵ, ਨਾ ਹੀ ਕਰਕਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਧੂਰਜਟੀ; ਤੂੰ ਤਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੱਭਣ। ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਨਾ ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ; ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲੀ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਜੀਉਂਦੀ ਔਰਤ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।” ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ, ਭਵ ਨੇ ਚਿੰਤਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਬੋਲੀ, “ਹੇ ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ, ਮੈਂ ਨਿੰਦਿਆ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਸਥਿਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ, ਤਾ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਜੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਾਂਗਾ; ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ, ਅਣਾਦਰ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਵੀ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਭਾਵੇਂ ਦੇਵ ਨੇ ਕਈ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ, ਪਰ ਸਤੀ ਨੇ, ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਕਪੜਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਗਰ-ਨਾਸਕ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, “ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਧੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਵਰਗੀ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੋਟੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਕਠੋਰਤਾ ਲੈ ਲਈ, ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਟੇੜਾਪਣ, ਬਰਫ ਤੋਂ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਸੁਕੁਮਾਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਡਕ ਲੈ ਲਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ ਨੇ ਸਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਤੇ ਦੰਦ ਭੀਚ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਾਰੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਧਰ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਸੂਰ ਤੇਰੀਆਂ ਮਾੜੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਕਈ ਜੀਭਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਰਾਖ ਤੋਂ ਮੋਹ ਬੰਧਨ, ਚੰਦ ਤੋਂ ਮਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਤੇ ਬਲਦ ਤੋਂ ਅਪਹੰਮਤਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵਿਚਕਾਰ, ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਸੰਵਾਦ ਹੋਏ, ਜਿਥੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ, ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।