ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਚਿਹਰਾ ਧੋ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮੂਲ ਕਾਰਣ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ। ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹੱਲ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨੋਂ ਚਿੱਟਾ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ—"ਆਓ, ਆਓ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰਾਕਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਗਲ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥੀਂ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ—ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇਬ, ਜੜਾਊ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਜੰਘਿਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਹਿਣੇ। ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰ-ਉਚਾਰਿਤ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾਰਥ ਬੀਜ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗੋਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵਣਮਾਲਾ ਪਾਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਜਾ, ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ। ਪਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੀਂ; ਖੱਡਾਂ ਤੋਂ ਬਚ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪ, ਦਰੱਖਤ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।" "ਜਹਾਨਵੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਾ ਜਾਈਂ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਤਿੱਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਬਾਘ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਰਾਕਾ, ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਪੁੱਤਰਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।" "ਇਹ ਮੰਗਲ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਭਾਗ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।" ਉਸਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬਚਪਨ ਦੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਲਾਲ ਚਿੱਟੇ ਚਿਟੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਇਹ ਸਿੰਧੁਵਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਇਹ ਚਮੇਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਾਈ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਾਜ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਖਿਡੌਣਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਪੱਛਮ, ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ, ਉੱਤਰੀ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਿਆ; ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ? ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ ਮਾਸ, ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਦਾ ਪਿੰਡ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰ-ਕੁੰਠਤ ਭਗਵਾਨ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਵਾਸੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਸਾਥੀਆਂ, ਵਾਹਨਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਪਾਲ ਆਏ। ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ, ਤਲਵਾਰ-ਸਾਜ਼, ਵੈਰਾਗੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਆਪ ਹੈ—ਕੌਣ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਲਈ? ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਦੱਸੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲਾਟੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਲਈ ਇਹਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ? ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਾ ਕਰੋ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰ ਨੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਜਾ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਝਰਣਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਝਰਣਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰ।" ਸੁਨਹਿਰੀ ਹਵਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵਸੇਬਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ, ਸਾਥੀ ਮੰਦਰ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ; ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ, ਨਰਮ ਪੱਤੇ, ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਪੁੰਨ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਅਡੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੀਆਂ। ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਵੀ, ਜਿਸਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਹ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਪਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਮਨ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਸਿੰਘ-ਗਰਜਦੇ ਗੰਧਾ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ; ਇੱਕ ਪਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ; ਇੱਕ ਪਲ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ, ਹੰਸ ਫਿਰਦਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਚਿੱਟੀ ਮਿਟੀ ਵਿੱਚ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ; ਇੱਕ ਪਲ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ; ਗਣਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ। ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਜਦ ਸੂਰਜ ਦੂਜੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਪਹਾੜ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਪਹਾੜ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ, ਉਸਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਦਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਹਾਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੜਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਉੱਚਾ, ਮੇਰੁ ਪਹਾੜ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਤੋਹਫਾ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਕ੍ਰਮ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧ ਗਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਐਸੇ ਗੰਦਾ ਕਰ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਟੇਢੇ ਦਿਲ ਦੀ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ। ਇੱਕ ਮੰਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਛੱਤ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਸੱਪ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਫਣ ਉੱਤੇ ਜੜੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ, ਜੜੀ ਹੋਈ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਜਾਲ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਮਰਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੰਘਿਆ। ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ, ਗਰਦਨ ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝਫੀਆਂ ਨਾਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਖੇਤਰ ਚੰਦ੍ਰ-ਕੁੰਠਤ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਹਾੜ-ਕੰਨਿਆ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਖੇਡਾਂ-ਪਸੰਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ: "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਤਨ ਵਾਲੀ, ਫਿੱਕਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਉੱਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਸੱਪ ਲਿਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।" "ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਛੋਹ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਖ਼ਰਾਬੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।