ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸਭ ਜਣੇ ਗੀਤਾਂ, ਨੱਚਾਂ, ਹਵਨ-ਅਰਪਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਮੂੰਝ ਦੀ ਘਾਸ ਨਾਲ ਬਣੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲਾਲ ਗੇਰੂ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਪੱਥਰ, ਕਾਂਸੀ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਝੰਜਰਾਂ ਖੇਡਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੇਲੇ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ। ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਨੇਕ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਐਸਾ ਪੁੱਤਰਾ, ਹੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਦੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ? ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਵੇ; ਤੂੰ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮਾਂ ਹੋਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾ, ਅਤੇ ਵੀਰਕਾ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਧੀ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਲਿਆਵੇ। ਵਿਜਯਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀ ਅਤੇ ਗਣਪਾ ਦੇ ਸੰਗੀਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਆ, ਵੀਰਕਾ! ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸ਼ੈਲਜਾ ਦਾ ਕੀ ਜਵਾਬ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਵਿਜਯਾ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਅਸਲ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਵਿਜਯਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਚੋ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਈ, "ਆ, ਆ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਵੀਰਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਗਲ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਜਦ ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧੋਇਆ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ—ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ, ਪੈਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹ ਫੁੱਲਾਂ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਜੰਘਿਆਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ। ਫਿਰ, ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਪਜੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਧਾਰਥ ਬੀਜ ਮਿਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਜਾ, ਜਾ ਕੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਪਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੀਂ; ਖੱਡਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਂ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਓਹਨਾਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘ ਜਿੱਥੇ ਸੱਪ, ਦਰੱਖਤ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" "ਜਹਨਵੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਨਾ ਜਾ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਤਿੱਖਾ ਵੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਟ ਬਾਘ ਹਨ।" "ਹੇ ਵੀਰਕਾ, ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਪੁੱਤ ਹੋਣ ਦਾ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਵੱਸਿਆ ਰਹੇ।" "ਇਹ ਮੰਗਲ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਇਹ ਵਧਾਈ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਵੀ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਰਮ ਗਿਆ। "ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਮੈਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਲਾਲ ਚਿੱਟੇ ਚੋਲੇ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ, ਇਹ ਸਿੰਦੁਵਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਤੇ ਜੈਸਮਿਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਮਾਲਾ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਾਈ।" "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸੰਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਜ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਇਹ ਖਿਡੌਣਾ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਪੱਛਮ, ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਉੱਤਰ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਤੱਕ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ-ਪੁਤਰੀ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਵੀਰਕਾ ਬਾਹਰ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ? ਕੇਵਲ ਉਹੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਸ, ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦਾ ਪਿੰਡ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਜਦ ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ੀਸ਼ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ, ਵਾਹਨਾਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਇਹ ਰੂਪ, ਤਲਵਾਰ, ਤਲਵਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਲੇਪ, ਮੌਤ ਆਪ—ਇਸਨੂੰ ਕੌਣ ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਮਾਰੇ? ਦੱਸੋ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਛੜੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ? ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਲੱਗੋ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ, ਕਿਹਾ, "ਜਾ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਝਰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨਾਂ 'ਚ ਜਾ; ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਝਰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਭਿਗਾ।" ਸੁਵਰਨੀ ਹਵਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਸੁਵਰਨੀ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਗੁੰਜਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ। ਉੱਚੇ ਸੁਵਰਨੀ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਅਸਮਾਨ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ-ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ, ਸੰਗੀ ਮੰਦਰ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਉੱਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਪੁੰਨ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਅਟੱਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੀਆਂ। ਪਹਾੜ-ਪੁਤਰੀ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲੱਭਦੀ। ਉਹ ਵੀ, ਜਿਸਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਪਲ ਵਿਚ ਮਿਲੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਖੇਡਦਿਆਂ ਕਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਉਹ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੰਸਾਰ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਹਰ ਪਲ, ਦਿਵਿਆ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਸੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਸਿੰਘ-ਗਰਜਦੇ ਗੰਧਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਹੇਠ, ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠ; ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਚ; ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠ, ਹੰਸ ਫਿਰਦਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਹਲਕੇ ਚਿਕੜ ਵਿੱਚ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ; ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ; ਸੰਗੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾਪਣ ਨਾਲ। ਜਦ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਜਦ ਸੂਰਜ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਾੜ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਲੁਕਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ। ਸਦਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚਾ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਹੁਣ ਜਾ ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉਪਹਾਰ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ।