ਇਕ ਵਾਰ, ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਥਾਂ 'ਚ, ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੂਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਬੂੰਦ ਲਈ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਇੱਕ ਕੂਏ ਤੋਂ ਦਸ ਕੁਆਂ, ਇੱਕ ਪੋਖਰ ਤੋਂ ਦਸ ਪੋਖਰ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਦਸ ਝੀਲਾਂ, ਤੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਦਸ ਪੁੱਤਰ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਾਲ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਕਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੌਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਦਾ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਗੁਫਾ ਸੁਹਣਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਸਤ ਮਾਦਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅੰਦਰਲੇ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੀ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਅਗਰਬੱਤੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਪਰ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਸੀ। ਮਹਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮੋਰ ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸੰਗੀਤਕਾਰ, ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚੌਕਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਮਹਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ, ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੋਤਾ ਰੂਬੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਟਕਟਕ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਦਾਦੂਮਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਥੇ ਹੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਾਸੇ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਨੀਲੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡਣ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉਥੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਤਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਮਿਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਗਣੇਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।" "ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਇੰਦਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਸੇਵਕ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਚਮਤਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਿੰਡੋ ਕੋਲ ਗਈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਮਿਤਾ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ—ਕਈ ਪਤਲੇ, ਕਈ ਲੰਬੇ, ਕਈ ਛੋਟੇ, ਕਈ ਮੋਟੇ, ਕਈ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਭੇਡ ਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ। ਕਈ ਮਿੱਠੇ, ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ, ਕਈ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਪੀਲੀ ਜਟਾ ਵਾਲੇ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ। ਕਈ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਕਈ ਨੰਗੇ ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੇਟ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੈਰ, ਬਹੁਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ; ਕਈਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਭੇਡ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ; ਕਈ ਵੱਡੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ, ਦੇਵਤਾਈ ਰੂਪ ਵਾਲੇ। ਕਈਆਂ ਸਤਾਰ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨ੍ਰਿਤ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਨੱਚਦੇ; ਇਹ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਕੌਣ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਭਾਵਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹਨ।" ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ, ਲੱਖਾਂ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ; ਇਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਨ।" "ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਉਜੜੇ ਬਾਗਾਂ, ਘਰਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਬੱਚਿਆਂ, ਤੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਹ ਆਨੰਦਮਈ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਕਈ ਗਰਮੀ ਪੀਦੇ, ਕਈ ਝਾਗ, ਕਈ ਧੂੰਆਂ, ਕਈ ਸ਼ਹਦ; ਕਈ ਲਹੂ ਪੀਦੇ, ਕਈ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ, ਕਈ ਹਵਾ, ਕਈ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ।" "ਇਹ ਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ, ਭੋਗ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਦੱਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।" "ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਗ, ਮੁੰਜਾ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਲਾਲ ਗੇਰੂ, ਚੰਚਲ।" "ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ, ਪੱਥਰ, ਕਾਂਸੀ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰੀਆਂ ਖੇਡਦਾ।" "ਇਹ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਹਨ—ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲੀ ਪਿੱਛੇ—ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਟੋਲੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਵੀਰ ਬਾਲਕ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਦਭੁਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਹੇ ਨਗਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕਾਰੀ, ਮੈਂ ਲੰਬੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ?" "ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਤਾ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਹੋਵੋ, ਤੇ ਵੀਰਕਾ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧੀ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਚਲੀ। ਵਿਜਯਾ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਕੇ, ਗਣਪਾ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਆਓ, ਵੀਰਕਾ! ਤੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਕਾਰਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਨ੍ਰਿਤ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੈਲਜਾ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ?