ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਪਾਰਵਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਲਗਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਮਲਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਚੂਰਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਤੇ ਜਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਵੱਡੇ ਅਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੰਨਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਪੁੱਤ੍ਰ" ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਜਹਨਵੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ "ਪੁੱਤ੍ਰ" ਆਖਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ 'ਗਾਂਗੇਯ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਪਤਿ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ, ਰੰਗ-ਰੰਗੀਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਕੋਪਲ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ, ਵੈਦਿਕ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਲੱਗੀ। ਵਿਅਸਪਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਾ ਕਰਾਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੂੰ ਭਵਤੀ ਹੈਂ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਨਮੀ ਹੈਂ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੋਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਵਲ ਕਲਪਿਤ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨੀ ਨਾਲ ਕੂਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਬੂੰਦ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗਾ। ਦਸ ਕੂਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਤਲਾਬ, ਦਸ ਤਲਾਬਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਝੀਲ, ਦਸ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਦਸ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਅਸਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਟਕਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੌਕ ਪਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਨਿਹਾਇਤ ਮਨੋਹਰ, ਧੋਤੀ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂੜੀਆਂ ਮਾਦਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਹਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਅਗਰਬੱਤੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੋਰ ਅਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸੰਗੀਤਕਾਰ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮੰਜਿਲਾਂ ਸਨ। ਓਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਗੜਬੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਨੇ ਲਾਲ ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਰਤਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੋਚ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਝਲਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇਕਠੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉਥੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਉਠੀ। ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਹਰੇ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਗਣੇਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ-ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਲੀਨਤਾ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਇੰਦਰ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਈ। ਇੱਕ ਜ਼ਰੋਖੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਕੁਝ ਪਤਲੇ, ਕੁਝ ਲੰਮੇ, ਕੁਝ ਨਿੱਘਣੇ, ਕੁਝ ਮੋਟੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ। ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਭੇੜਾਂ ਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਹੋਏ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਰਗੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ। ਕੁਝ ਮਿੱਠੜੇ, ਕੁਝ ਭਿਆਨਕ, ਕੁਝ ਹੱਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੀਲੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ। ਕੁਝ ਨੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਕੁਝ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਕੁਝ ਨੰਗੇ ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ, ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਕਈ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪੇਟ। ਕੁਝ ਦੇ ਕਈਂ ਪੈਰ, ਕਈਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ, ਕੁਝ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੁਝ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ। ਕੁਝ ਨੇ ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਵਚ, ਕੁਝ ਅਨੋਖੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ। ਕੁਝ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਹਨ? ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਹਨ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ? ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਗਣ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਣ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਇਹ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ, ਗਲੀਆਂ 'ਚ, ਉਜਾੜ ਬਾਗਾਂ 'ਚ, ਘਰਾਂ 'ਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਚ, ਬੱਚਿਆਂ 'ਚ, ਪਾਗਲਾਂ 'ਚ—ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਗਰਮੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਫੇਂਨ, ਕੁਝ ਧੂੰਆ, ਕੁਝ ਸ਼ਹਦ, ਕੁਝ ਲਹੂ, ਕੁਝ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਹਵਾ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਅਸੰਖ ਗਣਾਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।