ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਰ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਮੌਸਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਅਤੇ ਨੱਚੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਚਲਾਕ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਰਜ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ; ਪਰਬਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜ-ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਨਗਰ-ਨਾਸਕ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਬਿਤਾਇਆ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ, ਸਵੇਰ ਹੋਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਤਬ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੌਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਨੀਲਾ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਛੋੜੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਨਗਰ, ਜੋ ਹਰਾ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਜਾਇਆ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ—ਰਤਨ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਟਾਵਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਅਮਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਮਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਆਗੂਈ ਵਿੱਚ, ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਰਬਤ-ਜਨਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਿਟੀ ਦੇ ਹੇਠ ਲੁਕਾ ਕੇ ਪਾਊਡਰ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ; ਉਸ ਪੇਸਟ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਨੇ ਵੀ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਿਹਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ ਨੂੰ 'ਗਾਂਗੇਯ' ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਨਾਯਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਰੰਗ-ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਖੇਡ ਕੀਤੀ; ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੌਦ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਭਵਾਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਭਵਤੀ ਹੋ, ਸ਼ੁਭ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਜਨਮੀ ਹੋਈ।” ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਲੋਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੁੱਤਰ-ਰਹਿਤ ਵੀ ਅਕਸਰ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ; ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਦੇਵੀ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਵਚਨ ਕਹੇ: “ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਣੀ-ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੂਆ ਬਣਾਏ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਰ ਬੂੰਦ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਇੱਕ ਪੋਖਰ ਦਸ ਕੂਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਇੱਕ ਝੀਲ ਦਸ ਪੋਖਰਾਂ ਦੇ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਸ ਝੀਲਾਂ ਦੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ-ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਲ ਸੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਕੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ-ਗੁਫਾ ਸੁਹਣੀ, ਧੋਤੀ ਤੇ ਪੌਲਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਮਾਦਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਬੂਟ-ਬੂਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਦਰਲੇ ਕੰਧ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਅਗਰਬੱਤੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਸੀ, ਜੋ ਅਣਵੇਖੀ ਪਰ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ। ਪਾਸੇ ਮੋਰ ਅਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸੰਗੀਤਕਾਰ, ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਖੰਭੇ ਸਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁੰਝਲ-ਰਹਿਤ, ਕਿਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੋਤਿਆਂ ਨੇ ਰੂਬੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ। ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪomegranates ਦੀ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਸੀ; ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਕੇ ਪਾਸਾ ਖੇਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਰਗੇ ਸਾਫ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ। ਜਦ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉਥੇ ਖੇਡ ਰਹੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ-ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ?” ਹਰਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਿਅ ਗਣੇਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।” “ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਸ਼ੁਭ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।” “ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚਲਣ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” “ਸੁੰਦਰ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਸਹਾਇਕ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ, ਦੇਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਇੱਕ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਆਈ, ਹੈਰਾਨ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕੁਝ ਪਤਲੇ, ਕੁਝ ਲੰਬੇ, ਕੁਝ ਛੋਟੇ, ਕੁਝ ਮੋਟੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਤੌਂਦ ਵਾਲੇ।