ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅੱਜ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਹੀ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਇੱਛਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀ।" ਭੀੜ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹਰਣਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚੌਂਹ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਸ਼ਰਵ ਦਾ ਹਥ ਫੜਨ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਅੱਗਨਿ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚੌਂਹ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਯਾਜਕ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਦੂਲਾ ਖੁਦ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੁਲਹਨ ਵਿਸ਼ਵਰਾਣੀ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਸਭ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਥੇ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ, ਚਾਵਲ, ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ, ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਣੇ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਆਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਹਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਵੀ ਸਨ। ਭਗਵਾਨ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣੇ ਲਿਆ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਯੂ ਮਧੁਰ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਚੱਜਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੱਚੇ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਬੇਹੱਦ ਮਿੱਠਾ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚੇ। ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਭੀੜ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸੂਰਜ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਕ-ਇਕ ਕਦਮ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੰਕਲਪ ਦਾ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ। ਨਗਰ-ਵਿਨਾਸਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ; ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਜਾਗੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਿਮਪ੍ਰਭ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਮਾ ਨਾਲ, ਹੌਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਠ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਨੀਲਾ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤੜਪ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ; ਆਖਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਧੀ ਦੇ ਵਿਦਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਚੈਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਹਰਾ ਨੇ ਕਈ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ—ਉਸਦੇ ਮਣਕਿਆਂ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ; ਮਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ; ਉਸ ਪੇਸਟ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵੀ ਉਸ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਜਹਨਵੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਪੁੱਤਰ" ਕਿਹਾ, ਜਹਨਵੀ ਨੇ ਵੀ "ਪੁੱਤਰ" ਆਖਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ "ਗਾਂਗੇਯ" ਆਖ ਕੇ ਪੂਜਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ। ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਖੇਡ ਕੀਤੀ; ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਕੋਪਲ ਪਾਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੂੰ ਭਵਤੀ ਹੈਂ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਜੰਮੀ ਹੈਂ।" ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਲੋਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚਲਣ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਜਦ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਕਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਲਪਿਤ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਏ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਆਖੇ। "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖੂਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਬੂੰਦ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਖੂਹ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਸ ਖੂਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਇੱਕ ਪੋਖਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਸ ਪੋਖਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ, ਦਸ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨਾਲ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ-ਗੁਫਾ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਧੋਤੀ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਖਿਲ੍ਹੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੀਆਂ ਮਾਦਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਕੂਕ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਦਰਲੇ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੀ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਅਗਰਬੱਤੀਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਜੋ ਅੱਖੀਂ ਨਾ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕੇ ਪਰ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਵੇ। ਉਹ ਮਹਲ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੌਬਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਭਟਕਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੋਤਿਆਂ ਨੇ ਲਾਲੜੂ ਰਤਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੋਚ ਮਾਰੀ। ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।