ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦਾ ਚੌੜਾ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਾਈ ਕਰਕੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਨੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਜਾਇਆ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ—ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਪਸਾਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਸਾਣ ਦੀ ਰਾਖ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਾਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਈ। ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਯਮਰਾਜ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਲਿਆਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸੱਪ ਦੀ ਚੂੜੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਅਤੇ ਤਖਸ਼ਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਕੰਡਲ ਵਾਂਗ ਪਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨਿਰਭਿਕ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਲਿਆਏ। ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਐਲਾਨ ਕਰ, ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੇ-ਧਜੇ, ਹੁਣ ਤਿਆਰ ਹਨ।" ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿੱਤ੍ਰ ਵੇਖਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਸਥਾਣੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸੀ, ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਸ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਤੀ, ਜੋ ਮਦਨ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ ਜਦ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਮਹਾਂ ਬਲਦ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਵੱਟ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਹਰੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧੋ; ਇਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕੋ।" ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਭੰਨੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਕੰਟਕ ਹੈ? ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੋ।" "ਚਾਹੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਭਾਰੀ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵੋ, ਚੰਚਲਤਾ ਨਾ ਦਿਖਾਓ; ਸਥਿਰ ਰਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਮਧੁਮੱਖੀ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ। ਵਿਅਰਥ ਹੀ, ਯਮ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਹجوم ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪੈਦਲ ਸੈਣ ਹਨ; ਹਰਾ ਪ੍ਰਿਆ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਦੇ ਚਮਚਮਾਉਂਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੋਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਨਿਯਤ ਆਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਉਂ?" "ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਠਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਸੜਜ ਜਾਂ ਮੱਧਮ ਸੁਰ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦੇ; ਇੱਥੇ ਵੱਧ ਲੋਕ ਘੱਟ ਸਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਲਯਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਵਧੇਰੇ ਵੰਡ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਗੌੜਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਤੇ ਨਾਚ ਇੱਕਠੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ? ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਨਾਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਸਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ।" "ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਧੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸੁਰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਉਂ?" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ, ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ, ਨਾਇਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਲੇ ਗਏ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੂੰਜਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਗੁੰਜਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਧੁਨੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜਦੀਆਂ।" "ਕਿਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਸਨ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਪੰਨਿਆਂ ਦੇ ਮੰਚ ਬੰਦ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਦੂਰਲੇ ਛੱਤਾਂ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਝਰਨੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਹਿਰਦਿਆਂ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ, ਚਿੱਟੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਚੀਆਂ ਰਾਹਦਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ।" "ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਨਗਰੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ: ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਨਾਰੀਆਂ, ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਭੀੜ ਲਾ ਗਈਆਂ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪਈਆਂ।" "ਇੱਕ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਖਿੜਕੀ ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੁਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਕੋਈ ਹੋਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਹੋਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ: 'ਮਿੱਤਰ, ਮੂਰਖਤਾ ਨਾ ਕਰ।'" "ਭਾਵੇਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਨਾਕੀ ਖੁਦ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿਗਦੀ ਹੋਈ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" "ਹੇ ਚੰਚਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਮਦਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਠੀਕ-ਗਲਤ ਦੇਖੇ ਗੱਲ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।" "ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਫਲ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਜਟਿਆਂ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਛੂਹ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਮਨਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ; ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, 'ਇਹੀ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਫਲ ਹੈ।'" "ਫਿਰ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦਾ ਸਤੰਭ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਸੀ।" "ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੜੀਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਹਾਰ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਸੀ।