ਉਮਾਂ, ਜਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਉਸਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਬੜੀ ਲੰਮੀ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪस्या ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵ-ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤਕ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ austerity ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਕਹੇ: "ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਪਿਆਰੀ, ਮੋਹਕ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਨ ਜਲਾਓ।" ਸਵੇਰੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇਗਾ, ਹੇ ਧੀ; ਅਸੀਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, "ਮੇਰੀ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ," ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਾ ਦੀ ਝਲਕ ਦੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗੀ ਲੰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਬ੍ਰਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ 'ਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਸਹੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ। ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਤੋਂ ਮੌਸਮਾਂ ਨੇ embodied ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਹਵਾ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ; ਲਕੜੀ ਦੀ ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਉਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਚਮਕ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਾਧੂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੋਈ; ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਨਾਗ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ, ਮਹਾਂ ਦੇਵ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ embodied ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣ ਸਨ, ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਰਸ ਤੇ ਧਾਤੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਅਤੇ ਤਿਆਰ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਥਿਰ ਜਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਕਿਨਨਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ 'ਚ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਜਟਾਵਾਂ 'ਚ ਰਖੀ ਗਈ। ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੇ ਉਹ ਕਹੀ: "ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਦੈਤ ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ।" ਸੌਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਕ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੌੜਾ ਮੁੱਖ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਘੰਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਹਨ ਨੂੰ, ਸਜਾਇਆ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਫੈਲਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਤਾ-ਭਸਮ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਲਗਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ। ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਦੇਵਤਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਲਿਆਂਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੱਪ ਦੀ ਕੜੀ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਕੰਨ-ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਲਵਾਨ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਲਿਆਏ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ, ਵਿਆਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਹੇ: "ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਐਲਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਜ-ਸਵਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਤਿਆਰ ਹੈ।" ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਚ ਆਪਣੀ ਝਲਕ ਵੇਖੀ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਸਥਾਨੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਤੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ, ਮੁੱਖ ਉੱਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਹੇ: "ਰਤੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਦਨ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋਈ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੀ ਝਲਕ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਹਰਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਹੌਲੇ ਕੋੜੇ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰਿ, ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ: "ਅੱਗੇ ਵਧੋ; ਇਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਨਾ।" ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੂੰਹ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ? ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੋ।" ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਦਲ-ਦਲ ਹੈ। ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਚਪਲਤਾ ਨਾਲ ਨਾ ਵਧੋ; ਸਥਿਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਭੰਭੀਰਾ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਚੌੜਾ-ਮੁਖ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ। ਫ਼ਜ਼ੂਲ, ਯਮ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ। ਸ਼ਹਿਰ-ਵਿਨਾਸਕ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਹجوم ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਪੈਦਲ ਹਨ; ਹਰਾ-ਪ੍ਰਿਆ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੋਹਾਂ ਰਸਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਪੱਖੇ, ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਝੰਡੇ, ਤੇ ਖੇਡ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ, ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ, ਇਸ 'ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਤੱਤ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਉਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਫੈਲ ਗਈ।