ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਦਾਰਥ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਮੱਛੀ ਦਾ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਰਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ, ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਭੇਡ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰਸ਼ਤ ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ, ਤੇ ਐਨਾ ਨਾਂਕ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਅਤੇ ਮਹਿਸ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਦੱਸ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਕਛੂਏ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ। ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪੱਕਿਆ ਚਾਵਲ, ਜਾਂ ਰੌਰਵ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਰਧ੍ਰੀਣਸ (ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ) ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਸ਼ਾਕਾ ਸਾਗ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ-ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਨੰਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਇਸੇ ਅਖੁੱਟ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਵਾਧਿਆਇ, ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਤ, ਰਥੰਤਰਾ, ਜੇਠ ਅਤੇ ਸਰੌਹਿਣ ਸਾਮਨ ਵੀ ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤਿਕਾਧਿਆਇ, ਮਧੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਪੁਰੰਤ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਲੇ ਭੋਜਨ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਵਰਗ ਲਈ ਯੋਗ ਭੋਜਨ, ਜਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੁਟੁੰਬ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜੇ ਜਾਂ ਨਾ ਸੜੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮਰੇ, ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਛੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਉਹ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਣਜਾਣ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਗੋਮੂਤਰ, ਗੋਬਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਨੁੱਕ ਰੱਖਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ, ਅਤੇ ਮੁਖ ਧੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਅੱਖ, ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾਇਆ ਅਖੁੱਟ ਪਾਣੀ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕੱਪੜੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕਹਿਣ, "ਪਿਤਰ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋਣ," ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਇਹੀ ਦੁਹਰਾਉਣ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਣ, "ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਵਧੇ," ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ, "ਦਾਨੀ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਰੀ ਬਾਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਣ, "ਇਹ ਅਸੀਸਾਂ ਸੱਚ ਹੋਣ," ਤਦ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ 'ਸਵਸਤੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਹਟਾਉਣ। ਬਚਿਆ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ, ਸ਼ਰਧਾਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕ ਵਰਗ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਤਰ ਭੋਜਨ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, "ਵਾਜੇ ਵਾਜਾ" ਉਚਾਰ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਠ ਕਦਮ ਚੱਕਰ ਲਾਉਣੇ। ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ। ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਨੀਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਇਹ ਸਰਵ-ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇ enna ਤੱਕ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਗਿਆਨੀ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਬਿਨਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ, ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੀਜਾ ਸ਼੍ਰਾਧ, ਜਿਸ ਨੂੰ "ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਸ਼੍ਰਾਧ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਵਿਆਹਾਂ ਜਾਂ ਮੰਗਲ ਕਾਰਜਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਫਿਰ ਪਿਉਆਂ ਦੀ, ਫਿਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਉਆਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਦੂਰਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ। ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਸ਼੍ਰਾਧ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ। ਤਿਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਜੌ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀਵਾਰ ਉਚਾਰਣਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਪਾਠ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਉਣੇ। ਇੰਝ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ, ਸਮੁੱਚੇ ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਸ਼੍ਰਾਧ 'ਤੇ, ਸਦਾ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੇ ਮਨ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।