ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚਲਦੇ-ਚਲਦੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਪਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਉਠੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦੇਵਤਾ ਪਿਨਾਕੀ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।” ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲ ਉੱਤਰ ਲੈਣ ਲਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਮੈਨਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਧੀ ਦਾ ਜਨਮ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਰ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਨਮ, ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਮੰਗੇ ਅਤੇ ਸੱਦਾ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਪਰ, ਧੀ ਨੇ ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ ਲਵੋ।” ਪਹਾੜ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਚ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਹੜੀ ਰੂਪ ਉਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਧੀ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਸਤਰੀ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਬਣੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤਕ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਓ ਸੋਹਣੀ, ਪਿਆਰੀ, ਮੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਨਾ ਜਲਾਅ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸਵੇਰੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇਗਾ, ਧੀਏ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਚੱਲੋ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਮਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਹੁਣ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ,” ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਥੇ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵਰਾਬਰ ਲੰਬੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੁਤਾਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਹਵਾ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ, ਖੁਦ, ਉਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਚਮਕ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆ ਗਈ; ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰਤਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਨਾਗ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ, ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਚਮਤਕਾਰਕ ਜੜੀਆਂ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਰਸ ਅਤੇ ਧਾਤੂਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਦੇ। ਸਭ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸਿੰਗਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਦ, ਪਿਤਾਮਹਾ, ਸ਼ਰਵਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਜਾਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ।” ਸੌਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਕ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੌੜਾ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਹਨ ਨੂੰ, ਸਜਾਇਆ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਅਤੇ ਚੰਦ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਫੈਲਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਚਿਤਾ ਦੀ ਭਸਮ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਲਗਾਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹੀ। ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਦੇਵਤਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਸਨ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੱਪ ਦੀ ਕੰਗਣੀ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਅਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਵਜੋਂ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਨਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਵਿਰਕਾ ਨੂੰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਉਹ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਐਲਾਨ ਕਰੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਹੁਣ ਤਿਆਰ ਹਨ।” ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਆਇਨੇ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ। ਪृथਵੀ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਥਾਣੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੇ ਹੋ।