ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਜੋੜੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਏ ਹਨ—ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਕਾਰਨ ਹਨ—ਉਹ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਕਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਹੀ ਬੋਲਿਆ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਦੁਖ-ਪੀੜਾ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਭ ਕਰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ embodied ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਕ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਹੀਣਤਾ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਕਰਤਾਵਾ ਬਣੇਗਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਪੱਧਰ ਤੇ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਚਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਕਿਸਾਨ ਚੰਗੇ ਬੀਜ ਵਧੀਆ ਫਸਲ ਲਈ ਬੀਜਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਵਿਧੀ-ਅਨੁਸਾਰ ਰਚੀ ਹੋਈ ਵਚਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਬੋਲੇ: “ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਉੱਤਮ ਉਦੇਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਹਿਮ-ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਭਲੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਕੇਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਦੇ ਮਨ, ਦੇਵ-ਕਾਰਜ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ; ਪਰ, ਅਸਲ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ?” ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਲਦੀ ਹਿਮਾਲਾ ਕੋਲ ਗਏ; ਉਥੇ, ਹਿਮ-ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਆਤੁਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲੇ: “ਪਿਨਾਕੀ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੀਧਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਾਰਜ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ, ਅਤਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਲਈ ਤਲਾਸ਼ਿਆ। ਫਿਰ, ਮੇਨਾ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਦੇਸ਼ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੋਲੀ: “ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਧੀ ਦੀ ਜਨਮ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਰ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਨਮ, ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕ, ਅਤੇ ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮੰਗੇ। ਪਰ, ਧੀ ਨੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰੋ।” ਹਿਮ-ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੁਆਰਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੁੜ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਤਮ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ: “ਸ਼ੰਕਰਾ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰੂਪ ਉਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਧੀ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ—ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤਕ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ austerity ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਰਮ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ: “ਓ ਸੋਹਣੀ, ਪਿਆਰੀ, ਮੋਹਣੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਨ ਜਲਾਓ।” ਸਵੇਰੇ, ਸ਼ੰਕਰਾ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇਗਾ, ਧੀ; ਅਸੀਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਕਿ “ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ,” ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗੀ ਲੰਬੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਬ੍ਰਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਦੇਵ-ਨਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਅਨੇਕ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਵਿਧੀ-ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ। ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੁਤਾਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਿਮ-ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਹਵਾ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ; ਲੇਡੀ ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ, ਅਨੇਕ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਚਮਕ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖਰ ਗਈ, ਅਤੇ繁ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਹਰ ਥਾਂ ਵਧ ਗਈ; ਚਾਹਤ-ਪੂਰਨ ਰਤਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਏ। ਨਾਗ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ, ਮਹਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਆਯੁਰਵੇਦਿਕ ਜੜੀਆਂ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਰਸ ਅਤੇ ਧਾਤੂਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਆਗਿਆ ‘ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਨੌਕਰ ਬਣ ਗਏ। ਸਭ ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਮ-ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ‘ਤੇ ਇਕੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਇ’en crescent moon, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਸ਼ਰਵਾ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਪਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ: “ਹੇ ਸ਼ੰਕਰਾ, ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣ, ਜੋ ਦੈਤ-ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ।” ਸੌਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਜਲਦੀ, ਅੱਗ-ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਤਾਜ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਿਮ-ਪਹਾੜੀ ਧੀ ਉਮਾ ਦੀ ਵਿਵਾਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ, ਸਭ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।