ਸੇਵਕ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁਟਣੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕਣ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਇੱਛੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੇਵਕ ਵਲੋਂ ਸੰਬੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਧੁਰਜਟੀ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਨੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਸੇਵਕ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਸ ਅਰਧ-ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਗਵਾਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਾਮਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: “ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ! ਇੱਥੇ ਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਵਰ ਦੇਣਗੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਹਿਮਾਲਯ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੀ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵੀ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ—ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਅਨੇਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆਹੀਣਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ—ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿਉ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ? ਤੁਹਾਡੀ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਕਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਰਤਾ ਹੋਵੋਗੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਬੋਲਣ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਕਿਸਾਨ ਚੰਗੀਆਂ ਬੀਜੀਆਂ ਬੀਜ ਕੇ ਵਧੀਆ ਫਸਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਚੱਜੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੋਲਣ ਦੇ ਦੇਵਤਾ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, “ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਉੱਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਹਿਮਪਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਯ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈ, ਸੰਕੇਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਲੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ? ਜ਼ਹੀਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਰਾਹੇ ਤੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਰੰਤ ਹਿਮਾਲਯ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਹਿਮਪਵਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: “ਪਿਨਾਕੀ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ। ਇਹ ਕੰਮ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲ ਉੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਨਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: “ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਰ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਨਮ, ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੇ ਉਹ ਮੰਗੇ, ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਸ ਧੀ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਖਤ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਮਪਤਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: “ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਸ ਰੂਪ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਧੀ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵ-ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ—ਉਹੀ ਉਸਦੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਮਾ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਬੈਠੀ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਪੂਰਵਕ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ: “ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਪਿਆਰੀ, ਮੋਹਣੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਨਾ ਸਾੜ। ਸਵੇਰੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨਗੇ, ਹੇ ਧੀ; ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਚਲ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ‘ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ’ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਉੱਥੇ, ਹਿਮਪਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਹਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਬਲ ਉਤਕੰਠਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਬ੍ਰਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਅਨੇਕ ਸ਼ੁਭ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੌਸਮਾਂ ਨੇ ਆਪ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਹਿਮਪਵਨ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।