ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਸਮਰਥ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਾਗਲਪਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਸਮਾਨ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਵਿਅਕਤੀਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਲਟ-ਸਿੱਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਅਸਲ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸਦਾ ਤੋਂ ਚੱਲਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੰਬੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਗਈ। ਇਹ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ—ਕਿਸੇ ਦਾ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੋਈ ਜੀਵ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਬੁਢਾਪੇ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੀ ਅਮਰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਲਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਐਸਾ ਸ਼ੁੱਧ ਰਾਜ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉੱਥੇ, ਨਾਸ਼ ਆਦਿ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚੰਭੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਵਾਨੋ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਹੈ; ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ਕਤੀ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਮਾਪ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਅਤੇ ਲੰਮਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ ਜਾਂ ਰਹੋ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।" ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੁਨੀ— ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਧੀਏ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈਂ! ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਅਸਤੀਤਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਜਾਂਚਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਅਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਅਸੀਂ ਗਿਰੀਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਮਨੋਰਥ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਕਾਰਜ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋਏ, ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਠਾਰ ਵੱਲ ਗਏ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਪੀਲੀ ਅਤੇ ਵੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਠਾਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸਨ, ਜੰਗਲ ਨਵੇਂ ਠੰਢੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਝਰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਉਥੇ ਦਵਾਰ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਡੰਡਾ ਫੜੇ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਕਰਕੇ ਨਿਮਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ ਮੁਨੀਆਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਉਸ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਵਾਸਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਅਸਲ ਸ਼ਰਨ ਅਤੇ ਸੱਚ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਇਹ ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਮਹਾਨ ਦਰਬਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਮੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਸੇਵਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਇੱਕ ਛਿਨ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਯज्ञ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਣਗੇ; ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੋਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਮੁਨੀ ਉਸ ਪਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਘਣਘੋਰ ਬਦਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਆਸਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੇਵਕ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਿਵੀਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਤ ਮੁਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕਣ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹਨ।" ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੇਵਕ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ, ਧੁਰਜਟੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸੇਵਕ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਜ਼ਦੀਕ ਖੜੇ ਸਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ। ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਅਰਧ-ਗੂੰਜੀਆਂ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹਾਂ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ! ਇੱਥੇ ਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਵਰ ਦੇਣਗੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਫਲ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਵਾਹ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੀ ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਇ en ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨ ਤੋਂ ਧੰਨ ਹੈ—ਚੌਥਾ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹਰਿ ਆਪ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।