ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਈ ਇਹ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੁਫੈਦ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਹਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਡੋਲ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਵਲ ਚਲੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਲਾਹੀ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਇਲਾਹੀ ਝਰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸੀ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਜਲ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜ ਹੋਰ ਵੀ ਮਨੋਹਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਵੱਸਣ ਯੋਗ ਸੁਖਦਾਇਕ ਥਾਵਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਅਤੇ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਘਣਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਅਲੌਕਿਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨ, ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਝੁਕੇ ਪੱਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਥਾਂ, ਹਿਮਵਤੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਇਲਾਹੀ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਲਾਈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿੱਕਾ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤਾਂ ਤੱਕ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਇਕ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਿਲ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸੱਤ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਹੇਂਦਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸੱਦਿਆ ਹੈ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਸੁਣੋ। ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਪਰਬਤ-ਕੰਨਿਆ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਪਰਬਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਧੀਏ, ਤੇਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ?" ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀਓ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮਿਲੀ ਹੈ—ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭੀ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੋ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰੋ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ ਵਿਧੀ ਪੂਜ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀਆਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਮੌਨ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਭਰੀ ਚੁੱਪੀ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੇ ਮੌਨ ਦਾ ਅੰਤ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਨਮ੍ਰਤਾ ਭਰੀ ਸਥਿਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਆਦਰ ਭਰਿਆ ਮਨ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ, ਉਹ ਸੰਯਮਿਤ ਬੋਲ ਚਲੀਆਂ, "ਤੁਸੀਂ, ਪੂਜਨਯੋ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਨ ਦੇ ਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਭ੍ਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਯਤਨ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਪਾਅ ਰਾਹੀਂ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਲੋਕ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੀਮਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਉਪਾਅ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਲਾਭਦਾਇਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ—" "ਜਿਵੇਂ ਸੰਤਾਨ-ਹੀਨ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਰਸਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ, ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਸਵਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਜੈ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਯ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਐਸੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਥਿਰ-ਚਿੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਧੀਏ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੋਗਵਾਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦੂਜੀ ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ।" "ਉਹ ਸਵਭਾਵਿਕ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਭਿਆਨਕ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਖੋਪੜੀ ਧਾਰੀ, ਭਿਖਾਰੀ, ਨੰਗਾ, ਵਿਅੰਗ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਸਤ ਅਤੇ ਪਾਗਲ ਦਿਸਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਐਸੇ ਦੁਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?" "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਰੀਰਕ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?" "ਉਹ ਰਕਤ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਸਤਕ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤੀ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ ਹਰਿ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਕ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ; ਇੱਥੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਵੀ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਾਯੂ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ?" "ਜਾਂ, ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਦਾਨਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਲਾਭ ਦੇਵੇਗਾ।