ਇੱਥੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਉਮਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਅਪਣਾਈ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਤਕਲੀਫਾਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਤਪੱਸਿਆ ਵਰਗਾ ਉਪਾਏ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਨਾਲੋਂ ਮੌਤ ਚੰਗੀ। ਉਹ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਖਪਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਆਰਥਿਕ ਸੰਪੱਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਅਰੰਭਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਉਮਾ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੀ ਚੰਚਲ ਧੀ ਉਮਾ, ਤੇਰਾ ਕੋਮਲ ਸਰੀਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀਆਂ ਕਠਿਨਾਈਆਂ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।" ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹੇ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਧੀਏ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਆ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚੱਲੀਏ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗਾ।" ਪਰ ਜਦ ਉਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਤੇ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਵਾਣੀ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ: "ਉਮਾ, ਚੰਚਲ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੱਦਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਵਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਉਮਾ, ਉਹ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਲਕੜੇ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੁਫੈਦ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਧੀ ਵਜੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਭੌਰੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਦਿਵਿਆ ਚਸ਼ਮੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਹੈ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਸਣ ਲਈ ਸੁਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਰੱਖਤ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਝੁਕ ਗਏ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਛਾਲ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀ, ਫਿੱਕਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀ, ਤੇ ਸੋ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਸੁੱਕਾ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਸਮਾਨ ਰਹੀ; ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੰਗ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਮਹੇਂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ?" ਇੰਦਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਆਦਰਨੀਆਂ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਸੁਣੋ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, "ਤੈਥੋਂ ਹੋਵੇ" ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ। ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਧੀਏ, ਤੇਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ?" ਤਦ ਦੇਵੀ, ਲਜਜਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੌਨ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਆਦਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਦਿਲਕਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਆਦਰਯੋਗ ਅਸਥਾਨੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਓ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੋ।" ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ। ਮੌਨ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਵਾਂ ਮੌਨ ਅਪਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਮੌਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਆਦਰ ਭਾਵ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਹ ਵੀ ਆਦਰ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤ ਚਰਚਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ, ਆਦਰਨੀਯੋ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਲਈ ਭਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।" ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਨ ਦੇ ਹਿਲਾਏ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੋੜ ਮੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕੁਝ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਦਿਵਿਆ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਪਾਏ ਨਾਲ, ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਲੋਕ ਵਿਰਲੇ ਦਰਜੇ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕ, ਸੀਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲੋੜ ਲਈ ਲੋਕ ਉਪਕਾਰਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼-ਉਤਪੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹਾਂ— "ਇੱਕ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਵਲੋਂ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੁਣ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਸੜ ਕੇ ਵੀ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹਨ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।