ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਡੋਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਪੂਰਵਕ, ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਵਿਚਾਰਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨੋਭਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਅਰਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸਾ—ਜੋ ਕਠੋਰ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਰਖਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਵਿਘਨ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਵਰਤੇਗਾ ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਆਉਣੇ-ਜਾਣੇ ਉੱਤੇ ਡੋਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧੀਰਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਅਣਿਸਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਜੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਘੁੰਮਣੀ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਰਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਘੇਰ ਕੇ ਚੁਪਚਾਪ ਚੁਰਾ ਲਵੇਗਾ। ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਕਰਕੇ, ਮਦਨ (ਕਾਮਦੇਵ) ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਘ ਵਿਚ ਸਿੱਧੇ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸ਼ਾਂਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨੀਲੇ, ਹਰੇ ਢਲਾਣ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਲਦ ਅਡੋਲ ਚਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਇੱਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਦੂਜੀ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਲੀ ਵੇਖੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੀਰ ਯੋਧਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਈਸ਼ਾਨਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਭੂਰੇ ਜਟਾਝ ਸਫ਼ਰਾਨ ਦੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਡੋਲ, ਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸ੍ਰਾਵਸਤਿ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫਣ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਟਾਝ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੋਫਾ ਬਣਾਕੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਭੀ ਕੇਂਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਨੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ਿਵ-ਜੀ ਨੂੰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਭੰਭੀਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਢਲਾਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਮਦਨ ਨੇ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠੀ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ—ਉਸ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੀ, ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸੀ; ਪਰ, ਮਨ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਜਨਮ ਲੀ ਵਿਘਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧੂਰਜਟੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਮੀਦ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਇੱਛਾ ਜਾਰੀ ਰਹੀ, ਯੋਗ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮਾਯਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ। ਇੱਛਾ, ਜੋ ਇਰਾਦੇ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿੱਤਣ ਔਖੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਅੱਡਾ, ਫਿਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਲੋਭ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਮਕਰ-ਧਵਜ (ਕਾਮਦੇਵ) ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਮਧੂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਮਦਨ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਾਂਗੋ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਸੀਨੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈ ਲਈ। ਮਕਰ-ਧਵਜ ਨੇ ਮੋਹਨ ਨਾਮਕ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਾਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਨੋਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸਕਾਰੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਸਖਤ, ਉੱਚਾ, ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲ-ਬਾਣ ਡਿੱਗਿਆ; ਤੇ, ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਲੱਗ ਕੇ, ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਗਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ; ਤੇ, ਉਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਾਹਰੀ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਵਧਣ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋਂ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਜੀ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ—ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ, ਸੰਸਾਰ-ਵਿਨਾਸਕਾਰੀ ਅੱਖ। ਜਦੋਂ ਮਦਨ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਉਹ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੀ; ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚੀਖ ਮਾਰੀ। ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਾ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ—ਵਧ ਗਈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਅੱਗ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ; ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਭਵ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਮਾਂਗੋ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ, ਫੁੱਲ, ਭੰਭੀਰ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ—ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ-ਬਾਣ, ਹਰੀ ਦੁਆਰਾ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਛੇਦਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭੜਕਿਆ, ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ। ਉਹ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਭਾਜਿਤ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਉਹ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਰਹੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਅਸਧਾਰਣ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿਚ ਅਸਧਾਰਣ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੀ ਗਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰਾਖ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੀ। ਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਪਤੀ ਮਧੂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ; ਬਹੁਤ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਧੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਫੁੱਲਦਾਰ ਮਾਂਗੋ ਦੀ ਲਤਾ, ਭੰਭੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਦ-ਧਾਰੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਗਈ। ਰਤੀ, ਫੁੱਲਦਾਰ ਲਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲਤਾ, ਆਪਣੇ ਜਟਾਝ, ਜੋ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਨ, 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੀ। ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਰਾਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਘੁਟਣੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਚੰਦ-ਸਜਦੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।