ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਗਮਾਂ, ਤੀਰਥ ਅਸਥਾਨਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਮਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਿਰਜਨ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰੇ। ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੋਤਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਮਰ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹਨ, ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ; ਦੈਵੀ ਕਰਮ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਇੱਕ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਦੋ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਵਿਅਰਥ ਵਿਅਯ ਨਾ ਕਰੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਦੀ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਸਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਦੋ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਰੱਖੇ। "ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀ" ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਅਤੇ "ਯਵ" ਆਖ ਕੇ ਜੌ ਵੀ ਰੱਖੇ। ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਲਈ ਭੋਗ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਦੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਜੌ ਛਿੜਕੇ। ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਕੇ, "ਯਾ ਦਿਵਿਆ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅਰਘ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਭਾ ਦਾ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਪਾਤਰ ਭਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, "ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ। "ਤਿਲਾ" ਆਖ ਕੇ ਤਿਲ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਪਾਏ। ਇਹ ਪਾਤਰ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਜਲਜ ਪੌਦਿਆਂ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਦਰਸ਼ਨ, ਦਾਨ, ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਾਤਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪਾਣੀ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਰਘ, ਪਿੰਡ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਟ ਲਈ ਵੀ ਚਾਂਦੀ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਚਾਂਦੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਪਲਬਧਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਤਰ ਚੁਣ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ, "ਯਾ ਦਿਵਿਆ" ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੋਤ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਫੜ ਕੇ ਪਾਤਰ ਰੱਖੇ। "ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾਂਗਾ" ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ "ਉਸ਼ੰਤਸਤਵਾ" ਅਤੇ "ਤਥਾਯੰਤੁ" ਰਿਗਵੇਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ। "ਯਾ ਦਿਵਿਆ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅਰਘ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਵਟ ਦੇਵੇ। ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤਰਪਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖੇ; "ਪਿਤ੍ਰਭਯ: ਸਥਾਨਮ" ਆਖ ਕੇ, ਪਾਤਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਾਣੀ ਘੁੰਮਾਏ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਦਾ ਕਰਮ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ ਕਰੇ; ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਮਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਗੁਣਵਾਨ ਭੋਜਨ—ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਲਾਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਅੰਜਨ—ਚੜ੍ਹਾਏ। ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਗਾਉਂ ਦਾ ਘੀ ਅਤੇ ਖਾਂਡ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਦੋ ਮਹੀਨੇ, ਹਿਰਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ, ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਭੇਡ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਚਾਰ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਪਰਸ਼ਤ ਮੱਛੀ ਨਾਲ ਸੱਤ, ਅਤੇ ਏਨਾ ਹਿਰਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰ ਅਤੇ ਮਹਿਸ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਦਸ ਮਹੀਨੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਕਛੂਏ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਾਉਂ ਦੇ ਦੁੱਧ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਰਧ੍ਰੀਣਸ (ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ) ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਕਾਲਾ ਸ਼ਾਕ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਾਉਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਵਾਧਿਆਇ (ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ), ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਤ ਅਤੇ ਰਥੰਤਰੀ ਸਾਮਨ, ਜੇਠਾ ਸਾਮਨ ਅਤੇ ਸਰੌਹਿਣਾ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤਿਕ ਅਧਿਆਇ, ਮਧੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਾਠ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਣ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ, ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨੇੜੇ ਹੋਣ, ਤਦ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਜਾਤੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖੇਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਜਲੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਇਹ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੇਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਿਨਾ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਤਿਆਗੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਉੱਤੇ ਵਿਖੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਣਜਾਣ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਗੋਬਰ, ਗੋਮੂਤਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਦਰਭਾ ਦੇ ਸੂਏ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ। ਸ਼ੁੱਧੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਲੌਬਾਨ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੇ। ਦਰਭਾ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਜਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਿਆ ਅਨੰਤ ਪਾਣੀ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਲੈ ਕੇ, ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰੇ।