ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਨੀ ਵਧ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਈ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਪੌਦੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲ ਮਹਿਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਆਸਮਾਨ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਛੁਹਣ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬੜੀ ਆਨੰਦਮਈ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਚੌਤਰਫ਼ ਚੌੜੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਧਾਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਈਆਂ। ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਏ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਹਰਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਮੁੱਖ ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੀ ਇਸ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਸਾਰੇ ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਯੋਗ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਤਸਵ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਪਹਾੜ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਨ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੇਜਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਧਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਵਿਲੱਖਣ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਜਦ ਉਲਟ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸਦਾ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਚੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਂਸ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਵਾਰ ਤੇ, ਹਿਮਾਚਲ (ਹਿਮਪਹਾੜ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੌਂਪਲੇ ਦੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੂਛੀ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਭ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਵਸੇਬੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਨੇਕੀਆਂ ਸਾਰੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਧਨ ਹੈ ਜੋ ਇੰਨੀ ਉੱਤਮਤਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ। ਅਨੇਕ ਤਪੋਧੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ-ਵਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵੰਤ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਵੈਅੰਭੂ ਹਰਾ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇੰਨਾ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮੈਨਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਨਮ ਹੋਈ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉੱਥੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪਤਨੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਧਾ ਮੁੱਖ ਓੜ੍ਹਣ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਹੱਥ ਕੌਂਪਲੇ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਜਨਮ ਲੈ ਆਇਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਜੋ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਆ ਵਤੀਏ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਧੀਏ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।" ਮਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਧੰਨਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ, ਵਰ ਮਿਲੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਨੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।