ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਾਰਗ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਯਸ਼ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਾਸਨਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਨੰਦ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸੋਭਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਾਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ। ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮੋਹ ਹੋ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰਾਂ ਲਈ ਕਿਨਾਰਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਖੇਡ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਖੇਲ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਕ ਹੋ, ਅਤੇ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਰਾਤ ਹੋ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮਿਲਾਪਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਰਮ ਗ੍ਰਹਿ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਰਤਨ ਜੜੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਮੈਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਹਲਕਾ ਸਿਆਹ ਸੀ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਰਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਨਿਪੁੰਨ ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਸੁਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਚਟਾਈ ਉੱਤੇ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਧੁਰ ਸੀ, ਰਾਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਦਿਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਆਰਾਮ ਵਧਿਆ, ਮਹਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨਾ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਾਗਣ ਲੱਗੀ। ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਚੰਨ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਗਣੇ ਰਾਤ-ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਸਨ। ਜਦ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਜਣਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਘੱਟਣ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੈਨਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਰਾਤ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਰਾਤ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਨਮ ਸਮਝ ਕੇ; ਅਤੇ ਗੁਫਾ-ਵਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਰਾਤ ਨਾਲ ਸਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਮਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਗੁਫਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸਥਾਵਰ ਅਤੇ ਜੰਗਮ ਜੀਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵੀ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਕਠੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵ ਸੁਸੰਤੁਲਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਵਧ ਗਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਈ; ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਪੌਦੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ। ਫੁੱਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਛੂਹਣ ਵਿਚ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਪੱਕੇ, ਸੰਪੂਰਨ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਅਤੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀ ਚਲੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪੂਰਨ ਹੋਈਆਂ। ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰ ਮੁੜ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਯੁ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਰਫੀਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਪਹਾੜ, ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ। ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਬਰਫ਼ੀਲਾ ਪਹਾੜ ਸਾਰੇ ਸਥਾਵਰ ਅਤੇ ਜੰਗਮ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਚਤ ਪਹਾੜ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਪਸਥਿਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਤਸਵ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਸਮੱਧਿ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਾਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਸੋਭਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ। ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਵਿਲੱਖਣ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿੱਤੂ ਹੋਈ; ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇੰਦਰ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਇਆ; ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਵਾਸਵ ਨੇ ਉਸਦਾ ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਲਟ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। "ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਦੀ ਕੋਪਲ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਜਲਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ, ਪਿਨਾਕੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਸਕੇ।