ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਝਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕਾਫੀ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਰਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨਗੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਜੇਤ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ। ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਤਦ ਤੱਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੀ।" ਉਸ ਸੰਯੋਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਲਯ ਦੀ ਕਾਰਕ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਉਮਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਸ਼ੈਲਜਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਗ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਮਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੋ ਕੇ ਸਥਿਤ ਰਹੇਂਗੀ। ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਪੂਜੇਗਾ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਗਾਯਤਰੀ ਆਖਣਗੇ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਓੰਕਾਰ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਣਗੇ। ਤੈਨੂੰ ਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੈਵੀ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਧੀਰਜ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਯਮ ਨਿਯਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਦਇਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਉਪਾਅਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਪਰਖ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਯਸ਼ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਹੈਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹर्ष ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੋਭਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਜ਼ਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਹੈਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਲੱਛ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਢਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਖੇਡ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰਸ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਤ ਹੈਂ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਪੂਰ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਜੋ ਭੀ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਰਮ ਗ੍ਰਿਹ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੀਵਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਮੈਨਾ ਕੁਝ ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਿਨਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਵਲੋਂ ਸੇਵੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਮਾਣਕੀਆਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਈ ਨਿਪੁੰਨ ਦਾਸੀਆਂ ਸਨ, ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ ਸਾਥੀ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਿਛੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਓਥੇ ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ, ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੰਧ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਿਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਦ ਆਰਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਮੈਨਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਓਹ ਜਾਗੀ। ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਚੰਨ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਜਦ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੀ ਗਈ, ਮੈਨਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਹਲਚਲ ਹੋਈ। ਰਾਤ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗર્ભ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਰਾਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਨਮ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਮੈਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਮਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਸਰੋਤ, ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਉਮਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਾਇਤ ਤੇ ਅਚਲ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਕਠੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਧ ਗਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ; ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਪੌਦੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ। ਫੁੱਲ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਮਧੁਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਫਲ-ਫੁੱਲ, ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਫ਼ਸਲ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਉਪਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਈਆਂ। ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਏ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾਈ। ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਰਬਤ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।