ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣਗੇ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਗਈ। ਪਰ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਲਿਆਵੇਗੀ। ਸਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਨੇ ਸਮਝਣਗੇ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਜ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਥੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਗੇ। ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਤਾਰਕ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਬਣੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਵਿੱਛੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹਿਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤਾਰਕ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਹੋਵੇ। ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ। ਫਿਰ, ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਡਾਂਟੇਗਾ; ਫਿਰ ਸਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੁਬਾਰਾ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸ਼ਰਵ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੋ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਬਣੇਗਾ। ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਜੇਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੰਚੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਲੈਂਦੀ। ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੀ। ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਉਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੈਲਜਾ (ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ) ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੇਵੇਗੀ। ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਮਾ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਸੇਗੀ। ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪੂਜੇਗੀ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਗਾਯਤਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਓਮਕਾਰ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਭੂ (ਪ੍ਰਿਥਵੀ) ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੈਵੀ ਵਜੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਧੀਰਜ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸਯਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਦਇਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਾਅ ਹੈਂ, ਚਤੁਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਹੈਂ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਯਸ਼ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਹੈਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਹੈਂ, ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਲਕੜੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਢ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਖੇਡ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਜ਼ੇਦਾਰਤਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਉਪਜ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਤ ਹੈਂ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਜੇਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਜਾਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ-ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਤ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਘਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੇ ਮੈਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਮੈਨਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਟੋਲੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਜ਼ਮੀਨ-ਪਲੰਗ ਤੇ ਲੈਟੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸਾਫ਼ ਕਪੜਾ ਵਿਛਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਕ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ, ਰੇਜ਼ਿਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ, ਜਦ ਰਾਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਈ, ਦਿਨ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਦ ਆਰਾਮ ਆਇਆ, ਮੈਨਾ ਮਹਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੌ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਾਗਣੀ ਲੱਗੀ। ਚੰਨਣੀ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਖਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝਲ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਅੰਗਣੇ ਰਾਤ-ਵਾਸੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਜਦ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਘਟਨ ਨਾਲ ਫੜੀ ਗਈ, ਮੈਨਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਚਲਪਲ ਆਈ। ਰਾਤ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਨਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਰਾਤ ਨੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਨਮ ਸਮਝਿਆ; ਅਤੇ ਗੁਫਾ-ਵਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੰਗ ਰਾਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਗੁਫਾ-ਜਨਮੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਕਠੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਗਈ।