ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇਗਾ। ਪਰ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਸਦਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਉਠਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਬਣੇਗੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਦੇਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਉਪਾਏ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਤਾਕਤ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਬਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੋ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਪੁੱਤਰੀ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੀਲਾ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਕੀ ਨਿਸਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਦੈਤਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤੁ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣਗੇ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਬਣੇਗਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੱਖ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਏਗੀ। ਉਸਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਞਾ ਸਮਝਣਗੇ ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਗੇ। ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਂ ਹੋਵੇਗੀ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਘੱਟ ਸਮਝ ਹੋਏਗੀ। ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖੇਗੀ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ, ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਬੋਲ-ਚਾਲ ਦਾ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾ ਸੰਬੰਧੀ ਹੋਰ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਵਿਚ ਵਾਘ ਪਾ ਦੇਣਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਰਜ ਹੋ ਸਕੇ। ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੀਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਛੜ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਝਿੜਕੀ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਤੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਫਿਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇਣਗੇ, ਜੋ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਜਦ ਤੱਕ ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਭ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਜੇਤੁ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਰਹੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਂਗੀ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਉਮਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਸ਼ੈਲਜਾ (ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ) ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਮਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇਂਗੀ। ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਪੂਜੇਗਾ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਗਾਯਤਰੀ ਕਹਿਣਗੇ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਓਮਕਾਰ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਣਣਗੇ। ਤੂੰ ਭੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮਾਤਾ ਹੈਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੈਵੀ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਧੀਰਜ ਹੈਂ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਉਪਾਏਆਂ ਦਾ ਮਹਾ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈਂ, ਵਿਵੇਕੀਆਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਲਗਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਯਸ਼ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਵੈ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਨਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਆਨੰਦ ਹੈਂ; ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਸੋਭਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਗਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਹੈਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਲਕਸ਼ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਹੈਂ ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਤ ਹੈਂ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰੇਗਾ ਜਾਂ ਪੂਜੇਗਾ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ-ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ “ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼” ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਰਮ ਗ੍ਰਹਿ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਜਹਾਨ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ੀਤਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਹਲਕਾ ਕੁੰਮਲ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਕਾਰਨ ਝੁਕੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਲ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।