ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਧਨ-ਧਾਨ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਹੜੇ ਚਾਪਲੂਸੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਰਦੇ ਘੱਟ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰੁੱਤਾਂ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਹੀ ਇਲਾਹੀ ਸੰਗੀਤ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ ਵੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਹਠੀਅਤ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੀ ਉਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ। ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਵੈ-ਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੁਖ ‘ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤਿਆ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਦਾਨਵ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਜੰਮਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਤਪ ਕਰਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਧਧਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਮੰਗੀ ਸੀ; ਉਹ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦਾ ਬੱਚਾ ਸ਼ਿਵ (ਸ਼ੰਕਰ) ਤੋਂ ਜੰਮੇਗਾ। ਜੋ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇਗਾ; ਪਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਸਦਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਉੱਠਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੱਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਬਣੇਗੀ; ਉਸ ਤੋਂ, ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਮੇਗੀ; ਜਦ ਉਹ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਰਕਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਉਪਾਇ ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਬਚੀ-ਕੁਚੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ‘ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਾਤਿ (ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ) ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਉਜਲੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਕੀ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤੂ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਣਗੇ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜੰਮੇਗੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਹਿਤ ਕਰੇਗੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਞਾ ਸਮਝਣਗੇ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਗੇ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੋਂ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ। ਉਹ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਬਣੇਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵੀ ਜੰਮੇਗੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣੂ ਹੋਵੇਗੀ। ਹਰਾ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਘਣੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਘੰਮ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹਿਸ-ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਤਾਰਕਾ ਸੰਬੰਧੀ ਹੋਰ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਉਹ ਮਿਲਣ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੀਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੀਂ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨਗੇ। ਉਹ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਝਿੜਕਣਗੇ; ਫਿਰ ਸਤੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਉਸੇ ਕਾਰਨ ਦੁਬਾਰਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸ਼ਰਵ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਣਗੇ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਅਜੈ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਤੀ ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਲਵੇ ਜੋ ਦੇਹ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੱਕ, ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੀ; ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਕਾਰਣ ਬਣੇਂਗੀ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਉਮਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੈਲਜਾ (ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ) ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਰੂਪ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਤੂੰ ਉਮਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਆਖਣਗੇ, ਜਿਸਦਾ ਮੁਖ ਓਮਕਾਰ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਮੰਣਨਗੇ। ਤੈਨੂੰ ਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ੈਵੀ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਧੀਰਜ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਿਯਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਦਇਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਾਇ ਹੈਂ, ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈਂ।