ਸਰਵਪ੍ਰਥਮ, ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਮਹਾਂਤਾ ਵਿੱਚੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਅਗਿਆਤ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਅੰਡ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਦਾ-ਜਨਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ। ਸਰਪ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ-ਸੁਰاخ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਭਿ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ, ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਸੂਖਮ ਸੱਤ ਤੱਤ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠਵਾਂ, ਜੋ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਚ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੇ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ, ਜੋ ਅੰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵ ਅਤੇ ਅਜੀਵ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹਨ; ਉਹ ਅਨੰਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੂਖਮ ਜੀਵ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਥੂਲ ਜੀਵ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੂਖਮ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਥੂਲ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ; ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਰਾਖਾ ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਗਹਣੇ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਮਲਿਨ ਤੇ ਵਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਕੋਈ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਜੋ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ ਤੇ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਟੀ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਡਰ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਤੁਸੀਂ ਵਿਰੋਧੀ ਵਲੋਂ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਰਕਤ-ਹੀਨ ਹੋ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀ ਫਾਂਸੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੁਸੀਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹੋ; ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੁਬੇਰਾ-ਪਣ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ-ਧਾਰੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਕਿਸ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ? ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਕਰ ਦਾ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਸਭ-ਮੁਖੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਡੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਮਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਮੁੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤੇ ਵਾਯੂ ਨੇ, ਚਾਰ-ਮੁਖੀ, ਸਭ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਆਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਹੇ ਅਨੰਤ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਤਾਕਤਵਰ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਵਜਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਨ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਆਗੂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸੁਣੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਪਰ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਡ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰੇਤ-ਸਮਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਠੀਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਤੇ ਭਾਵ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਉਚਾਈ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੌਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਲੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਦੈਤ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਬੈਠਕ ਬਣ ਗਿਆ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਜਗਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤ ਬਣਾਈ ਗਈ; ਦੇਵ-ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਨਹੀਂ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੋ ਮੱਨ ਦੇ ਸੌ ਵੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਥੋੜੀ ਸਮਝ ਨਾਲ; ਅਸੀਂ, ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੀਵੀਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਾਟੀਆਂ ਫੜੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ। ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੁਸੀਂ ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ, ਚਤੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਪਰ ਘੱਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬੋਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਦੈਤ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ। ਰੁਤਾਂ, ਜੀਵ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਉਪਦ੍ਰਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ-ਭਾਗੀ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਗੀਤ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਥ-ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਤੇ ਵੈਰੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਛਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਰਚਨਹਾਰ ਹੀ ਉਥੇ ਅੰਤਿਮ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਮਸਕਤ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਤਾਰਕਾ ਦੈਤ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵ ਜਾਂ ਦੈਤ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।