ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਪਤੀ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਉੱਚੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਜੜਾਏ ਹੋਏ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਕਿੰਨਰਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦਰਬਾਨ ਆਇਆ। ਉਹ ਨੀਲੇ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੁੰਹ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੇ ਪਰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਸਨ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕਾਲਨੇਮਿ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਟਾਂ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖੀਏ?'" ਦਰਬਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।" ਸਿਰਫ਼ ਸਧਾਰਣ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਓਂਕਾਰ ਹੋ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਜੇ ਹੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਜੂਦ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਚਾਰ ਅਤੇ ਲੀਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਹੀ ਉਸ ਅੰਡ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਨਾਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਅਕਲਪਨਯ ਹੈ। ਉਸ ਅੰਡ ਵਿਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੂ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਦਾ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ। ਸੱਪ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਭੀ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਕਾਰਣ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਵਰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਹੋ, ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਸੱਤ ਤੱਤ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਠਵਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਦਾ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਵਰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਰਣੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ, ਰਚਨਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜੀਵ ਉਪਜੇ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ, ਜੋ ਅੰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ ਜੋ ਵਜੂਦ ਅਤੇ ਅਵਜੂਦ ਦੀ ਉਪਜ ਤੇ ਲੀਨਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਖਸ਼ਮ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਥੂਲ ਜੀਵ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਸੁਖਸ਼ਮ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਥੂਲ ਪੁਰਾਤਨ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਮੇ ਹੋਇਆਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਜੋੜਨਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋ, ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹੋ। ਹੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਰਖਿਅਕ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪਰਮ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੁਰਝਾਇਆ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਢਲੇ ਹੋਏ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹੋ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਜਾਂ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਕਈ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਸੁੰਞਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਰੋਗ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਠੀ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਰਗਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਖੂਨ ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀ ਫਾਂਸੀ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਹੋ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੁਸੀਂ ਗੁੰਝਲ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਿੱਠੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੁਬੇਰ-ਪਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰੋ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਕੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਨੇਕ ਬਰਛੀਆਂ ਦਿਖਾਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਕਿਸ ਨੇ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਬਸ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਕਰ ਵੀ ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ-ਮੁਖੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਮਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਯੂ ਵਲ ਮੋੜਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜਗਾਏ ਹੋਏ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਅਨੰਤ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ, ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਪਿਓ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਚਿੱਤ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ, ਤਾਕਤਵਰ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਧੋਖਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ? ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਗੁਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਯਦ ਪਿ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਫਿਰ ਵੀ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਡ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਢੰਗ ਤੇ ਭਾਵ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਸੇਬੇ ਤੇ ਖੇਡ ਲਈ ਆਦਤ ਬਣ ਚੁੱਕਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਓਟਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਅਨੇਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨਹੀਂ ਚਲਾਈ ਗਈ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਵੰਡਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆ ਸਕੇ, ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ।