ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਭਾਲਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਨਵੇਂ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਿਰਮਲ ਮਿਆਨ ਵਿਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕੋਨੇ ਵੀ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਨੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜਾ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਤਲਵਾਰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਲੱਗਦੇ ਹੀ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਕ ਅਗਨਿ-ਵਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਫੰਦਾ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦਾਨਵ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੰਦਾ ਜਦ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਜਹਾੜ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਆਰਾ-ਵਾਂਗ ਦੰਦ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਮਰੁਤਗਣ, ਸਾਧਿਆ, ਮਹਾਨ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵਿਦ੍ਯੁਤ-ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸੀ—ਕਿਸੇ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਸਨੂੰ ਛੇਦ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਕੇਵਲ ਮੁੱਕਿਆਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮੁਕਾਇਆ। ਦੇਵਸੈਨਾ ਦੇ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਸੈਨਿਕ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜਬੂਤ ਫੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਣਵਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ। ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਭੂਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਉਸਦੇ ਕਣਕਣ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਨੀਲਾ, ਨਿਰਮਲ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਿਆ ਚੌਕੀਦਾਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲੀਆਂ, ਸੰਖੇਪ ਪਰ ਸੂਚਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਤਜੱਲੀਮਈ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖਲੋਤਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਸਵਾਮੀ, ਭੱਟ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿਣ?" ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ, ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।" ਸਿਰਫ਼ ਸਧਾਰਨ ਰੱਸੀ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਕਮਲਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਰਨ ਲੈਣ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਭਾਵਪੂਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਓਂਕਾਰ ਹੋ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਪਜਿਆ, ਅਨੇਕਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਅਸਤਿਤਵ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲਯ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਅਣਗਣਤ ਤੇ ਅਕਥਿਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਉਸ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਬਣਾਏ।" "ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਮਰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸੀਸ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।" "ਨਾਗ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭਿ; ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਤੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਯ ਤੇ ਮੁਕਤ।" "ਵੇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ; ਜੋ ਯੋਗੀ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਸੱਤ ਤੱਤ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਅੱਠਵਾਂ ਤੱਤ, ਜੋ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਹਰ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਅੰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਰਜਨ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ ਜੋ ਅੰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਹੋ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਰਜਕ; ਸੁਕਸ਼ਮ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਥੂਲ ਜੀਵ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।" "ਉਹਨਾਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ, ਸਥੂਲ ਆਦਿ ਰੂਪ ਦਿਸਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਰੂਪ; ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜੋੜਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋ, ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਹੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਸਰਣਦਾਤਾ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਚੂੜੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ; ਓਹੀ ਹਾਲ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾਇਆ ਤੇ ਵਾਲ ਢਲਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਸੜਿਆ ਰੁੱਖ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਬਿਮਾਰ ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜੀ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।" "ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਡਰਿਆ-ਡਰਿਆ ਕਿਉਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਨ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਘਾਇਲ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈਂ।" "ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ; ਲਹੂ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਫੰਦੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਭੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੁਬੇਰਪਨ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਡਰ ਗਿਆ?" "ਹੇ ਰੁਦ੍ਰਗਣ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਭਾਲਾਂ ਦਾ ਬਿਆਨ ਕਰ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ?" "ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਹੁਣ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਸਭ-ਮੁਖੀ, ਤੂੰ ਅਡੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੁੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਗਣ ਹਵਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।