ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਚਕਰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਚਕਰ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਚਕਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਚਕਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹੇਂਦਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਵਜਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਚਹੁੰਫੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ; ਵਾਯੂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਵਜਰ ਦੈਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੜਕਦੀਆਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੀ ਅੰਕੁਸ਼, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵਾਯੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਹਾੜ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਦੈਤ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਕਾਲ (ਮੌਤ) ਆਪੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਲੱਕੜੀ ਉਚਕਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਿਆਂ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਅਤਿਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਲੱਕੜੀ ਦੈਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਸ ਨ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲੱਕੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਾਜ਼ੇ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਕੇ ਚਮਕਿਆ। ਫਿਰ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਮਿਆਨ ਵਿੱਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੁਰੰਤ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ। ਜਲ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਫਾਹੀ ਛੱਡੀ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ-ਅੱਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੈਤ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕੇ। ਉਹ ਸੰਪ, ਦੈਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ, ਆਰੇ ਵਰਗੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ, ਮਹਾਨ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਜੇ ਹੋਏ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਛੇਦ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਣਿਕ, ਹਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਜਣਾਨ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਛੱਤ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਪੱਤੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਪਦਮਰਾਗਾ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਝੂਲਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਕਿਨਨਰਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦਰਬਾਨ ਆਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਿਰਮਲ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਆ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ਼, ਸਪਸ਼ਟ, ਤੇ ਸੰਖੇਪ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਤ ਲੈ ਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਕਿੱਥੇ ਭਟਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?'" ਦਰਬਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ, ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" ਸਿਰਫ਼ ਸਧਾਰਣ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ; ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਭਾਵਪੂਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਓਂਕਾਰ ਹੋ, ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਅਨੰਤ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਅਸਤਿਤਵ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਨਾਮ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਕਲਪਨੀਯ ਹੈ; ਉਸ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੂ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਹੈ; ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੱਤ ਨਵੀਂ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ। ਨਾਗ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਦੇ ਛੇਦ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭਿ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸ਼ਾਂਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੋ। ਵੇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਜੋ ਯੋਗ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਸੂਖਮ ਸੱਤ ਤੱਤ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠਵਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਾਇਨ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਮ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੇਕਾਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ, ਜੋ ਅੰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਤੇ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸਤਿਤਵ ਅਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸੂਖਮ ਜੀਵ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਥੂਲ ਜੀਵ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਸੂਖਮ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ, ਸਥੂਲ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਮੇ ਹੋਏਆਂ ਦਾ ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ; ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਹੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਟਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ।