ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਸਿਆ ਤੇ ਵਕ੍ਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਖਲਬਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਧੂਮਕੇਤੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਝੰਡਾ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ, ਧਨੇਸ਼ਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼, ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਕਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰਿਆ। ਇਹ ਜੰਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਉਤਰੀਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਗਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ (ਇੰਦਰ) ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਗਦਾ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਡੰਗੀ, ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ। ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਾਤਲੀ (ਰਥ-ਚਾਲਕ) ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਅਸੁਰ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੁਰ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧਨੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਾ ਸੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਚੱਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਸ-ਭੋਜੀਆਂ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਚੱਕਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸੁਰ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਡੰਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਚੱਕਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹਿੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਸੀ, ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਵਜਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਿੱਖਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਯੂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੰਕੁਸ਼ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ, ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਰ ਅਸੁਰ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਕੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੇਂਦ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਦੇਵਤਾ (ਯਮ) ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਉਠਾ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਦੰਡ ਅਸੁਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਡੰਗਿਆ, ਪਰ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਭਾਲਾ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਡੰਗਿਆ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਕੱਢੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਡੰਗੀ, ਪਰ ਤਲਵਾਰ ਤੁਰੰਤ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਜਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਫਾਂਸ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਸੁਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਉਹ ਸੱਪ, ਅਸੁਰ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਜਬੜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਫਿਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਮਾਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ, ਮਹਾ-ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਕਿ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨੀ ਪਾਰ ਸਕੇ। ਤਾਰਕਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਫੌਜ, ਹਾਰ ਕੇ, ਡਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਅਸੁਰ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਫਾਂਸ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਣੇਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਤਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਛਤ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਨੋਰੰਜਿਤ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕੜੀ ਵਾਂਗ, ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਤਖ਼ਤ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਵੇਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਦਲਾਂ ਝੂਮਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਿਨਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਤੇ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਰਬਾਨ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਹ ਆਇਆ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਸੰਖੇਪ ਬੋਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਚਿੱਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, "ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਟਾਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿਣ?'" ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ, ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕੜੀ ਹੈ।" ਸਿਰਫ਼ ਸਧਾਰਨ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕੰਵਲੇ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਦੇ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੰਵਲੇ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ: "ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਓੰਕਾਰ ਹੋ, ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਉਗਣ ਵਾਲੀ ਜੜ੍ਹ, ਅਨੰਤ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਤ-ਰੂਪ ਹੋਏ; ਤੁਸੀਂ ਵਿਲੀਨਤਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ-ਰੂਪ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ ਹਾਂ।