ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਐਸੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੁੰਝਲ ਸੁਲਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੌ ਤੀਰ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ, ਸੱਤਰ ਤੀਰ ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਤੇ ਤੇ ਨੱਬੇ ਤੀਰ ਅਗਨੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ। ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦਸ, ਯਮ ਤੇ ਵੀ ਦਸ, ਕੁਬੇਰ ਉੱਤੇ ਸੱਤਰ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਤੀਰ ਵੱਜੇ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀਹ ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਠ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਫਿਰ ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਉੱਤੇ ਦਸ-ਦਸ ਤੀਰ ਵੱਜੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦਸ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਕਰੇ-ਵੱਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀ ਜ਼ਿਰਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ ਬਿਨਾ ਜ਼ਿਰਹ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਏ। ਗੁੱਸੇ ‘ਚ ਭਰ ਕੇ, ਲੋਕਪਾਲ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦਾਨਵ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅਖੂਟ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨਵ ਦੇ ਅੱਖ ਲਾਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਜੋ ਪ੍ਰਲੈਅਗਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿਨੇ ‘ਚ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹੇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਰਥ-ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ‘ਚ ਹਜ਼ਾਰ-ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਦੋ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਤੀਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤਦ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ, ਵਾਸੁ ਦੀ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਅਜੇਯ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲੇਸ਼ਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਲਝੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਪਵਨ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼੍ਰਿੰਖਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਧੂਮਕੇਤੂ ਨੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਮਹੇੰਦਰ ਨੇ ਮੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਧਨੇਸ਼ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ, ਯਮ ਨੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜ਼ਿਰਹ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਯਥਾਰਥ ਸ਼ੌਰਯ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਚੱਕੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਅਸਮਰਥਣੀ ਗਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਗਿਆ। ਗਦਾ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀ ਹੋਈ। ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਮਾਤਲੀ ਮਰੇ ਨਹੀਂ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਿਨੇ ‘ਚ ਵੱਜਾਇਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਨੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਅਸੀਮ ਸ਼ੌਰਯ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕਠਿਨ ਚਕ੍ਰ ਉਠਾਇਆ ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਮਾਸ-ਭੱਖੀਓਂ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਦਾਨਵ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਨੇ ਉੱਤੇ ਪੱਕੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਚਕ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਚਕ੍ਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹੇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਵਜ੍ਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤਾਰਕਾ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤਾਰਕਾ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵਜ੍ਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਵਜ੍ਰ ਦਾਨਵ ਦੇ ਸਿਨੇ ਉੱਤੇ ਵਾਯੂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਵਰਗਾ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੰਕੁਸ਼, ਜੋ ਵਜ੍ਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਵਾਯੂ ਨੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ‘ਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਰਬਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਉਹ ਪਰਬਤ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਬਤ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪਰਬਤ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੰਡ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਦੰਡ ਦਾਨਵ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਲੈਅਗਨੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਅਜੇਯ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਭਾਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੇ ਸਿਨੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਮਲ ਮਿਆਨ ਵਿਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਹਨੇਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਦਾਨਵ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਪਰ ਲੱਗਦੇ ਹੀ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤਪਦਾ ਫੰਦਾ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਦਾਨਵ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੇ। ਉਹ ਸੱਪ, ਜਦ ਦਾਨਵ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਜ਼ਬਾਂ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਦੰਦ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਮਾਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ—ਇਹ ਸਭ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਹਥਿਆਰ, ਵਜ੍ਰ-ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੇਦ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ, ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਅੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬਚੀ-ਕੁਚੀ ਸੈਨਾ ਹਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈ। ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਇਉਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੱਬਾਈ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।