ਇਕ ਪਾਸੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਓਹਲੇ ਹੋਣ ਦੀ ਘੜੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਵੰਡ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਸ਼ਕ ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਆਸਤਿਤ੍ਵ ਦੀ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇਥੇ ਉਪਸਥਿਤ ਸੀ, ਸਮੂਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੋਇਆ। ਹਥਿਆਰ, ਊਰਜਾ, ਖਜ਼ਾਨੇ, ਹੌਸਲਾ, ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਮੋੜੇ ਹੋਏ। ਪਰ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਉਹੀ ਨੌਂ ਤੀਰ ਜੋ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੇ, ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨੌਂ-ਨੌਂ ਤੀਰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਤੁਰੰਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਅੰਸੂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਹ ਬਾਣ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹਦੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਇਹ ਬਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਕਾਰਪੂਤ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਤਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਮੋਰ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਉਹਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ 'ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਗਏ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਕਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਸੌ ਬਾਣ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਬਾਣ ਮਾਰੇ। ਮਾਰੁਤ ਨੂੰ ਦਸ, ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਦਸ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅੱਠ ਬਾਣ ਮਾਰੇ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀਹ, ਫਿਰ ਅੱਠ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦਸ-ਦਸ ਬਾਣ ਮਾਰੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦਸ ਪੰਖੀ ਬਾਣ ਮਾਰੇ। ਫਿਰ, ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਵਚਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ, ਤੇ ਦੈਤ-ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਅਖੰਡ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਅਮਰਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਾਹੇਂਦਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ-ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਲਾ ਚਕ੍ਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਦੋ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਫਿਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਤੀਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਤਾਰਕਾ, ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਵਾਸੁ ਦੀ ਨੀਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੈਯ ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਲੇਸ਼ਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਵਿਅੰਗ, ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ-ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵਾਰਿਆ; ਧੂਮਕੇਤੂ ਨੇ ਝੰਡਾ, ਮਾਹੇਂਦਰ ਨੇ ਮੋਹਰ, ਧਨੇਸ਼ਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼, ਯਮ ਨੇ ਬਾਂਹ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਤੇ ਰਾਤ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਕਵਚ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜੰਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸਲ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦਿਖਾਈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ-ਸਵਾਮੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ, ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਗਦਾ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀ। ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਾਤਲੀ ਮਰਾ ਨਹੀਂ; ਦੈਤ ਨੇ ਬਰਛੀ ਫੜ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਨੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੈਤ-ਰਾਜਾ, ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਰੇਕ ਦਲ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਚਕ੍ਰ ਫੜਿਆ ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਮਾਸ-ਭਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਟਿਆ; ਚਕ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਹ ਚਕ੍ਰ, ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਮਾਹੇਂਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਰ-ਸੰਭਾਲਿਆ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਦੈਤ-ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਸੀ, ਤਾਰਕਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਲੱਗਾ। ਵਜਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਟਾਂ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਾਯੂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਹ ਦੈਤ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅੰਕੁਸ਼, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਫੁੱਲਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ, ਦੈਤ-ਸਵਾਮੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਆਇਆ, ਦੈਤ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਬਚਿਆਂ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਆਪ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਅਜੇਅਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੰਡ ਦੈਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੰਤਕਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਜੇਅਤ, ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।