ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ, ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਭਰਪੂਰ ਸੀ—ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਾਵ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਭੈੰਕਰ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗਰੁੜ-ਧਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਭ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥ, ਜਿਸਦੀ ਰਖਿਆ ਮਾਤਲੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਨਗਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਗਰੁੜ-ਧਜਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਚੱਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਲ ਪਏ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਫੌਜਾਂ ਹਿਲ ਗਈਆਂ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ—ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ। ਪਰ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਵੰਡ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਸ਼ਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ—ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ। ਹਥਿਆਰ, ਊਰਜਾ, ਖਜ਼ਾਨੇ, ਹਿੰਮਤ, ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਮੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੰਕੜੇ ਸਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ, ਉਹੋ ਨੌਂ ਤੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਤਾਰਕਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਜਿਹੀ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਉੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਏ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਤੀਰ ਜੜ ਤੋਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਕਾਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਤੱਤਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨੱਬੇ; ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦੱਸ, ਯਮ ਤੇ ਵੀ ਦੱਸ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਸਤੱਤਰ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅੱਠ। ਨਿਰ੍ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀਹ, ਫਿਰ ਅੱਠ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦੱਸ ਪੰਖੀ ਤੀਰ। ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਨੇ, ਵੰਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਇੰਝ, ਦੇਵਤੇ ਜਦ ਜੰਗੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਤਾਰਕਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਤੀਰ ਜੋ ਪ੍ਰਲਯਾਗਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮਹੇਂਦਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਵਰਗੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਫਿਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਤੀਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਿਗ ਪਿਆ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਵਾਸੂ ਦੀ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੈਯ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਲੇਸ਼ ਦਾ ਸਰੀਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਪਏ। ਵਕਰੀ, ਕਰੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਨਾਇਕ ਨੇ ਖੇਡਦਿਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਧੂਮਕੇਤੂ ਨੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਮਹੇਂਦਰ ਨੇ ਮੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਧਨੇਸ਼ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ, ਯਮ ਨੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਜੰਗੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜੰਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸਲ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦਿਖਾਈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਜਦ ਅਸੰਭਵ ਗਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ (ਇੰਦਰ) ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਗਦਾ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ; ਰਥ ਚੱਕੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਾਤਲੀ ਮਰਾ ਨਹੀਂ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵਾਹਨ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਲਿੰਗ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਨੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਣਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ, ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।