ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਅਸੁਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਇੰਦਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਅਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਪਰਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਤੀਰ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਜਲਕਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਉਜਿਆਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਸੜਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਮੋਤੀਆਂ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੇਤਾ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਹੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜੰਭਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਸਭ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਾਰਕਾ ਆਪਣੇ ਵਿਜੈ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗਰੁੜ-ਧਜਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਹਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਭਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥ, ਮਾਤਲੀ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਥ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲੋਕਪਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਜਾ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਛਲ ਪਏ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਲੋਅ ਮਿਟ ਗਈ, ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਲੁਕ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸੈਨਾਵਾਂ ਹਿੱਲ ਗਈਆਂ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਾਊ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਸੁਰ ਵਾਂਗ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਦੁਲਤਾ ਵੀ ਇਕਤਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਸ਼ਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਇੱਕਠਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਹਥਿਆਰ, ਊਰਜਾ, ਧਨ, ਹੌਸਲਾ, ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਨ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨੌ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਵੀ ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ, ਉਹੀ ਨੌ ਤੀਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਂ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੜਾਂ 'ਤੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਤੇ ਲਗਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੱਤਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨੱਬੇ। ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦਸ ਤੀਰ, ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਦਸ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਸੱਤਰ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਅਸੁਰ ਨੇ ਨਿਰ੍ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੀਹ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦਸ-ਦਸ ਤੀਰ ਹੋਰ ਮਾਰੇ। ਇਉਂ ਹੀ, ਉਸਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦਸ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਫਿਰ, ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀ ਜੈਕਟਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਬਿਨਾ ਜੰਗੀ ਜੈਕਟ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ, ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰ-ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਸੁਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਮਹੇਂਦਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਲਾ ਗੋਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਕੰਧੇ ਦੇ ਨੀਵੀਂ ਦੋ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਫਿਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਤੀਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਿਬ, ਵਾਸੂ ਦੀ ਨੀਚਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਅਜਿਹੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੈ ਦੈਤਿਆ-ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਲੇਸ਼ਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।